Het twaalf verdiepingen tellende kantoorgebouw oogt verlaten. De ramen donker, nergens activiteit. Het is dan ook ver na werktijd als we arriveren en het avondleven in ver gevorderd stadium.

	We kijken nog maar eens op het A4'tje, de enige link naar de 200 euro die we betaald hebben, en naar elkaar. Een onbehaaglijk gevoel maakt zich van ons meester. Klopt dit wel? De Thaise regering heeft de regels voor het verstrekken van visa verscherpt, waardoor je bij binnenkomst via een landgrens nog maar 15 dagen mag blijven. Kom je met het vliegtuig zijn dat 30 dagen. Voor ons, en vele andere toeristen, te kort. Reisorganisaties bieden daarom zogenaamde visa-runs aan. Je boekt een 'reisje' naar een buurland, gaat de grens over, naar de Thaise ambassade, vraagt een nieuw visum aan, haalt dat de volgende dag op en stapt weer in de toerbus naar Thailand waarna je weer 30 dagen mag blijven.  Via via hoorden we van een organisatie die visa belooft waarmee je 2 keer 90 dagen mag blijven. Om het komende halfjaar geen gedoe te hebben op dat gebied, reserveerden we deze variant naar Laos.
	Nu slaat echter de twijfel toe. Zonder veel overtuiging gaan we voor de schuifdeuren van het dure gebouw staan. Maar ze gaan gewoon open en de portier verwijst ons naar de zesde etage. Nog wat gangen door en we staan in een klein kantoortje vol mensen. We worden verwacht, een stapel papieren met onze namen wordt ons onder de neus geschoven. Of we wat handtekeningen willen zetten en onze paspoorten willen inleveren... Tien minuten later zitten we in een van de drie minibusjes, onderweg naar Laos. Een rit van acht uur, veraangenaamd door een filmpje en heerlijk luie stoelen. Ik word wakker aan de grens.
	Onze minibus mag Laos niet in en dus stappen we uit. De rij wachtenden lijkt onze 'toerleidster' volledig te ontgaan, met een tas vol paspoorten loopt ze langs de douane. Wij volgen gedwee.
	Niemand van de grenswachters keurt ons een blik waardig. Hetzelfde ritueel voltrekt zich bij het binnengaan van Laos en niet veel later zitten we in nieuwe busjes. Het is nog dertig minuten naar hoofdstad Vientiane, waar de Thaise ambassade zich bevindt. We trekken een nummertje, leveren die in bij onze organisatrice, stappen in de bus, krijgen ontbijt en worden gedropt bij een voor onze begrippen luxe hotel. Met een 'Morgen om deze tijd halen we jullie op voor de terugreis, geniet van je vrije tijd' neemt de dame afscheid.
	Enigszins overdonderd staan we tegen middernacht de volgende dag weer in Bangkok. Drie dagen geleden zwaaiden we Steven nog uit op het vliegveld en nu zijn we al weer in Laos geweest en hebben we een paspoort mét Multiple Entrance visum goed voor twee keer 90 dagen. De term visa-run snappen we inmiddels een stuk beter!