“Jaaaa, wij zien twee springende figuurtjes op het strand!” Het smsje komt van Monike en Tim die met de ferry Koh Tao naderen.

	Wij kunnen ons inderdaad niet meer inhouden nu we de boot met onze lieve familie aan boord zien naderen. Als gekken staan we op de pier te zwaaien. Wat hebben we hier lang naar uitgezien.
	Eindelijk gaan we ons kleine nichtje leren kennen, Jana werd vijftien maanden geleden geboren en loopt en praat nu al.
	Het is een bijzondere hereniging, zo nieuw en vertrouwd tegelijk. Het appartement naast dat van ons staat vrij en dus worden we voor de komende maand buren van elkaar. Heerlijk!''
	'Noena!' 'Tijn' 's ochtends in alle vroegte staat Jana al voor de deur. 'Of we mee naar zee gaan...' Tuurlijk! Vijf minuten later liggen we in het badwater dat de Golf van Thailand heet.
	32 graden is het zeewater op dit moment. Lekker voor ons, maar iets minder voor de koralen. Die vinden het te warm waardoor ze de algen die hen van kleur voorzien beginnen af te stoten en alles wit wordt. Het zogenaamde 'coral bleaching'. Niet direct dodelijk voor het koraal, zolang het maar niet te lang duurt.
	Monike en ik zien dit verschijnsel met eigen ogen tijdens een duik in Mango Bay. Als aankomend divemaster mag ik haar daar rondleiden.
	Superleuk! Het lukt me zelfs om niet te verdwalen onder water.
	Als Monike en Tim een avondje ergens anders gaan slapen, lukt het ons ook om samen met Jana een feestje te bouwen.
	Er komen zowaar vader- en moedergevoelens naar boven...
	En dan dient die laatste avond zich al weer aan. De dramatische zonsondergang die we vanaf View Point Restaurant te zien krijgen, sluit prima aan bij onze emoties.
	De volgende dag is de boot al weer lang uit het oog verdwenen, als wij nog steeds op de pier staan. Geen gespring dit keer.

Ok, omdat ze zo leuk is...