Mist: 04 t/m 10 februari 15/12/2008 Tunis – Cairo (Eg)Gefietste afstand: 25 kilometer Bij aankomst om 19.00 uur lijkt alles het nog te doen, nu alleen de twintig kilometer naar Cairo afleggen... Het is een groot spel, meedoen aan het verkeer hier! En, hoewel fietsen in Rome kinderspel was hierbij vergeleken, eigenlijk best grappig. Het scheelt wel dat wij er zo raar uit zien, dat zelfs de Egyptcenaren een seconde hun voet van het gaspedaal halen om deze rariteit te bekijken. Een paar uur later laten we de tuterende chaos achter ons om met fiets en al een kamer in beslag te nemen. Downtown Cairo, op loop afstand van het Egyptisch museum! (1 foto) 16/12/2008 CairoHet Egyptisch museum met de grootste historische schatten ter wereld legt een mooie basis voor onze reis door Egypte. Onvoorstelbaar hoe de jonge farao Tutankamon verzorgd werd om goed en wel in het hiernamaals te komen. Eerst gemummificeerd, een proces dat 70 dagen in beslag neemt, dan het dodenmasker op, en daarna verpakt, verpakt en nog eens verpakt in steeds grotere gouden ‘kisten’ om in een tombe in Luxor te eindigen. 18/12/2008 Cairo - GizaAfstand: 15 kilometer “De Nederlandse vlag...” Twee mannen komen op ons af lopen, aangetrokken door onze fietsen. We zijn zojuist uitgecheckt en staan op het punt richting Giza te vertrekken om vervolgens langs de Nijl omhoog de 700 kilometer naar Luxor te fietsen. Een beetje op goed geluk, want volgens de Tourist Office mag je zonder politiebegeleiding niet eens buiten Cairo fietsen. Gisteren zijn we de hele dag bezig geweest om een Permit te regelen die ons een vrijgeleide zou moeten geven. Zonder succes. Nu staan we tegenover een Nederlander en Oostenrijker die onze ‘terugweg’ gefietst hebben en net vanuit Luxor in Cairo zijn aangekomen via de black and white desert, zonder problemen. We rukken de woorden van hun lippen. Met kippenvel luisteren we naar hun enthousiaste verhalen en na vijf minuten weten we dat onze reis naar het oude Thebes heel anders gaat verlopen. In plaats van de kortste route langs de Nijl, nemen we de 1300 kilometer lange weg door de Sahara. Na de middag met Max en Franz doorgebracht te hebben, fietsen we ondersteboven van deze ontmoeting het met smog gevulde Cairo uit. De zon staat al laag als plotseling achter de stofwolken van het razende verkeer en de bouwvallige huizen een enorme driehoek opreist. De piramide van Cheops. Vergeten in het jachtige Egyptische leven lijkt hij in al zijn kracht te wachten... te wachten op wat? Als we bij de ticketoffice aankomen, vertelt de eigenaar van een souvenirshop dat we het terrein niet meer op kunnen, alles is gesloten. Uiteraard nodigt hij ons uit in zijn shop en in de hoop dat hij ons aan een Egyptische vlag kan helpen, gaan we erop in. Het gesprek eindigt bij hem in de tuin waar we onze tent mogen opzetten en met een ‘workshop’ hoofddoek omdoen. 19/12/2008 Giza – Saqqara – GizaAfstand: 68 kilometer Zo immens groot. Ondanks het toeristische gehalte van deze plek, word ik bijna tot tranen toe geroerd van wat ik zie en voel. Misschien ook wel omdat het eerste doel van onze reis is gehaald. Het leven in Egypte draait helemaal rond de Nijl, zelfs de bouw van de piramides vierduizend jaar geleden is verbonden met de langste rivier ter wereld. Als de Nijl buiten haar oevers trad, wat ieder jaar in dezelfde tijd gebeurde, waren de boeren tijdelijk werkeloos. In die tijd bouwden ze aan de plek vanwaar de Farao zijn reis naar het hiernamaals zou maken. Als we de drie grote en zes kleine piramides gezien hebben, fietsen we langs kleine dorpjes naar het minder bekende Saqqara. Hier staat een van de eerste bouwwerken, de trappiramide van Zoser (Djoser). Op de terugweg krijgen we pas in de gaten dat het hier vol staat met piramides. Tegen een ondergaande zon doemt de ene na de andere driehoek aan de horizon op. Na inkopen voor onze reis door de Sahara (oa 40 liter water) genieten we nog een nachtje van de gastvrijheid van shopeigenaar Gazi. 20/12/2008 t/m 22/12/2008 Giza – BahariyyaAfstand etappe I: 118 kilometer
Afstand etappe II: 145 kilometer
Afstand etappe III: 120 kilometer De bijna vierhonderd kilometer naar de eerste oase biedt enkel woestijn zonder gelegenheid waar we water of eten kunnen kopen. Enkel een lange rechte weg en zand tot waar je maar kunt kijken. We zijn voorbereid en hebben zin in de stilte en de ruimte. Met iedere trapbeweging wordt het landschap kaler en neemt het verkeer af. Na twee uur fietsen zijn we omgeven door leegte. Om het kwartier wordt deze heel even doorbroken door een vrachtwagen die ons luid tuterend begroet of zelfs stopt om ons van dadels en flessen water te voorzien. In de flow die dit alles veroorzaakt, raken we niet uitgepraat. Tot ik midden in een zin ineens begin te wiebelen. Lekke band? Ik rem, maar begin nog meer te glijden. Ineens lig ik tegen Valentijns kar aan om languit op de grond tot stilstand te komen. Wat is dit nou weer? Ik krabbel overeind en controleer mijn banden. Prima in orde. Dan wijst Valentijn naar de enorme olievlek op de weg, die inderdaad spekglad aanvoelt. Ok, beetje oppassen dus! Achter een zandheuvel, een stukje van de weg verwijderd, zetten we de tent terwijl de zon plaatsmaakt voor ontelbaar veel sterren. In de twee dagen die volgen beginnen we de verschillende nuances van de Sahara te ontdekken. Van grijsgeel naar roodbruin en van helemaal vlak naar heuvelachtig. Ruim 100 meter verderop is een vrachtwagen gestopt. Tegen de aangewakkerde wind in naderen we langzaam de twee mannen die tegen hun wagen staan geleund. Verder fietsen is er niet bij. Met enthousiaste handgebaren nodigen ze ons uit voor lunch. Komkommer, tomaat, yoghurt, tonijn, brood en thee worden in allerijl voor ons klaargemaakt, wat we in de cabine moeten opeten. De zak hasj die uit de wieldop tevoorschijn wordt getoverd, slaan we voor de gelegenheid maar af. Drinkwater en benzine om te koken zijn nagenoeg op. Deze derde fietsdag is het een soort van noodzakelijk de eerste oase te bereiken. Maar de wind is tegen ons. We trappen uit alle macht maar gaan niet harder dan 9 kilometer per uur, ondertussen worden we gezandstraald. Fietsen in de woestijn is even niet leuk meer. En dan is daar ineens groen, bomen en weer mensen... We hebben Bahariyya bereikt! 23/12/2008 en 24/12/2008 Bahariyya – Black DesertAfstand etappe I: 20 kilometer
Afstand etappe II: 81 kilometer Als bezeten slangen die gehoor geven aan een hoger doel, stuift het zand in kronkelende banen langs ons heen. Tegen beter weten in hebben we de oase verlaten. De wind heeft er nog een tandje bij gedaan, wat het fietsen ondoenlijk maakt. Bij de eerste verhoging in het landschap die enigszins beschutting biedt, houden we het voor gezien. Met stenen hopen we de tent op zijn plek te houden en het zand zoveel mogelijk buiten. Koken is er vandaag niet bij, het vuur is niet tegen deze omstandigheden bestand. Binnen in ons draagbare huisje maken we het gezellig met de in Tunesië gekochte waterpijp en een broodmaaltijd. Ondertussen bidden we tot de woestijngoden of de wind wat mag gaan liggen. In het ochtendlicht blijkt de barre desolaatheid plaatsgemaakt te hebben voor een wat vriendelijker landschap. Fietsen behoort weer tot de mogelijkheden en we hopen vandaag Christal Mountain te bereiken. Een berg die door vulkaanhitte in quartz is veranderd.
Bizar om te bedenken dat de Sahara ooit de leefomgeving was van olifanten en leeuwen tot klimaatverandering de vruchtbare steppe de das om deed. 25/12/2008 Black Desert – White DesertAfstand: 48 kilometer Om 4.30 uur gaat de wekker en een half uur later serveert Valentijn het kerstontbijt in de tent. Terwijl de sterren nog vrolijk aan de hemel fonkelen, zitten we al weer op de fiets. Met zonsopkomst willen we in de White Desert zijn. De twee militairen bij een controlepost kijken stomverbaasd en bieden ons onmiddellijk hun glas shai (thee) aan. De weg stijgt licht en de inspanning wordt niet alleen beloond met warmte, maar ook met een schitterend uitzicht. De bergen zijn niet langer roodbruin of zwart, ze zijn wit... Overal waar we kijken, kalkformaties in de meest wonderlijke vormen. Een stofwolk van 4WD’s geeft aan waar de ingang tot het National Park is. Groepen toeristen hebben hier de nacht doorgebracht en staan nu op het punt terug te rijden naar Bahariyya. We gebruiken hun bandensporen om ruim 2,5 kilometer het rulle terrein in te fietsen. Bij een kalkrots in de vorm van een Sfinx slaan we ons kamp op en hangen zelfs de twee dagen eerder gedane was te drogen. De rest van de dag genieten we van de zon, de stilte, de prachtige omgeving en uit-Nederland-meegebrachte-oplos-chocolademousse (!) tot de 4WD’s weer beginnen te arriveren. Een groep Nederlanders die ons een paar dagen eerder had zien fietsen, komt kennismaken. We nodigen onszelf uit bij hun kampvuur en vullen de avond met gitaarmuziek. 26/12/2008 White Desert – Dakhla OasisGefietste afstand: 70 kilometer
Bus: 300 kilometer Ineens is de lucht vol met het geluid van kwetterende vogels. Na dagen van stilte en het ruisen (soms bulderen) van de wind, maakt ons hart een sprongetje. Het klinkt als lichtvoetige muziek die vrolijk stemt. Dan zien we ook het water, we hebben de volgende oase bereikt. Over de stoffige weg rijden we Farafra Oase binnen. De warmte drukt op de vervallen en verlaten ogende gebouwen. Nergens een mens te bekennen. Het is net alsof we in een spookstad van een cowboyfilm zijn beland. Plotseling komt van twee kanten het blikken geluid van luidsprekerstemmen. Beide spreken opzwepende, dwingende taal die we uiteraard niet verstaan... Het is vrijdagmiddag 12.00, het moment van de week dat iedereen in de moskee behoort te zitten. Na een halfuurtje komen de mensen weer tevoorschijn en informeren we waar we de bus naar de volgende oase kunnen nemen. Er zit niets anders op, om op tijd in Luxor te zijn, moeten we wat vals spelen. Al snel liggen fietsen en karren bovenop een goed gevulde minibus en crossen we heerlijk oncomfortabel naar Dakhla. Ik blijk het euroteken van het hotel waar we ons laten droppen voor ponden te hebben aangezien. In plaats van 70 pond (10 euro) vragen ze 100 euro per nacht. Niet echt geschikt voor ons budget. We besluiten eerst wat te eten om daarna op zoek te gaan naar een kampeerplek. De broer van de restauranteigenaar komt bij ons zitten. Als duidelijk is dat we niet in zijn hotel willen overnachten, ontspant zich een gaaf gesprek. Nasser vertelt over drukpuntenmassage, de oliën die hij maakt, de patiënten die hij heeft genezen, hoe hij uit alle landen het goede probeert mee te nemen, en hoe hij zijn kennis voor een groot deel uit een nauwkeurige bestudering van de Koran heeft opgedaan. Hij nodigt ons uit morgen bij hem langs te komen. 27/12/2008 Dakhla – El Kargha OasisGefietste afstand: 70 kilometer
Lift: 100 kilometer Ummmm...hummmm....Met monotoon gehum probeer ik de pijn te kanaliseren. Nasser heeft een aantal drukpunten in mijn benen gevonden die hij niet bepaald zachtzinnig bewerkt. Na een mooie zonsopkomst zijn we naar het huis van Nasser gereden om gedag te zeggen. Hij verwachtte ons al. Shai en shisha komen op tafel terwijl hij zijn levensfilosofie deelt en adviezen geeft. Bij het afscheid nemen vraagt Valentijn nog een tip tegen mijn eeuwig koude voeten en voor ik het weet lig ik op de behandeltafel te hummen. Voor het bedanken moeten we bij Allah zijn, die heeft ons immers op zijn pad gebracht. Inshallah krijgt ook voor ons steeds meer betekenis. Geïnspireerd door zijn mens-zijn fietsen we veel later dan gepland de oase uit. Na een half uur stopt een motor naast ons: Nasser. Tijdens het gesprek vertelde hij over een olie die Monike misschien zou kunnen helpen. Deze kwam hij ons nog even nabrengen... Tegenwind en tijdsdruk slokken het euforische gevoel helaas veel te snel weer op. Op het moment dat drie jonge gastjes stoppen om onze fietsen te bekijken, vragen wij dus maar of we niet heel toevallig een stukje mee kunnen in de laadbak. Met groot enthousiasme worden we ingeladen zodat we tegen het donker worden de volgende oase bereiken. Met behulp van patrouillerende ‘woestijnpolitie’ zetten we de tent op achter een zandduin. 28 en 29/12/2008 El Kargha – Sahara IX - LuxorGefietste afstand: 45 kilometer
Lift: 200 kilometer
Gefietste afstand: 100 kilometer Het is net een heel groot zandstrand omgeven door duinen. Alleen de zee is vervangen door nog meer zand. Hier is het niet het water dat de kabbelende lijnen vormde, de wind is de kunstenaar. Ze zorgt er zelfs voor dat sommige zandduinen 19 meter per jaar kunnen wandelen. We bevinden ons 20 kilometer voor de laatste oase en de Sahara toont ons weer een nieuw gezicht. In El Kargha is het hard onderhandelen om met ons laatste geld zo dicht mogelijk in de buurt van Luxor te komen. We vinden een geschikte vent die ons 110 kilometer voor Luxor dropt. We doen er zelf ook nog een paar alvorens de tent op te zetten. In stilte nemen we afscheid van dit fascinerende gebied. Zodra de zon onder is, koelt het sterk af. Om niet compleet bevroren de slaapzak in te kruipen blijven we meestal niet lang buiten zitten. Vandaag vestigen we een nieuw record: om 18.00 uur zijn we slaapklaar. Een record dat we dan ook maar in de vroegte doortrekken. Niet eerder fietsten we om 4.45 uur bij ons kamp weg. Het is een intiem afscheid. Alleen wij tweeën, in een wereld die niet groter is dan tot waar de fietslichten reiken. We rijden langs een huis waarvan de bewoners een armoedige poging doen de grond eromheen te bebouwen. Vier verlepte palmbomen bakenen het terrein af. Maar huis? Palmbomen? De eerste tekenen van het terugkeren in de bewoonde wereld. Dan gaat het snel. Ineens zijn we in een compleet andere wereld. Alles heeft een intens groene kleur, families bewerken de akkers en wij worden als helden onthaald. Overal gejuich, geroep, gefluit, sommige kinderen raken volledig hysterisch. Wij groeten beduusd terug. Als verwachtingsvolle kinderen rijden we Luxor binnen. We kijken uit naar het weerzien met Hanneke en Aad. Zoekend naar hun hotel duikt tussen het Egyptische straatleven ineens het gezicht van Hanneke op. We weten niet waar we moeten beginnen met de wederzijdse verhalen, maar we hebben de tijd. 30 en 31 /12/2008 Luxor“Shai, shai!” Het is theetijd voor de werklui. De mannen in door stof en zand vervuilde kleren reageren nauwelijks. Onverschillig loopt een aantal stapje voor stapje naar de pick-up om een nieuwe emmer met puin te lozen en weer terug voor een nieuwe lading. Een intrigerend beeld. Hun lusteloosheid contrasteert met de spanning die wij voelen. Hier in de Valley of Kings zoekt men nog dagelijks naar nieuwe schatten. Terwijl Hanneke de tombe van Tut Ankh Amon bezoekt, zien we hoe dertig man een afgezet stuk grond centimeter voor centimeter met de hand afgraaft. Vanochtend namen we al vroeg de ferry naar de oever van de doden, de plek waar de zon onder gaat. Van de Nijl fietsten we gevierlijk naar het onherbergzame gebied en zagen het landschap veranderen van intens groen en vlak naar geel, stoffig en bergachtig. Farao’s als Ramses, Tuthmosis en Seti bouwden hun begraafplaats zo ontoegankelijk mogelijk. Om een of andere reden hebben vooral Hanneke en ik sterk de behoefte ook de tempel van Hatshepsut te bezoeken, een van de weinige vrouwelijke farao’s... En dus fietsen we na het tombhoppen nog even langs dit immense bouwwerk. De vier meter hoge beelden van deze stoere dame kijken uit over de vallei met in de verte die mysterieuze Nijl. Dit jaar geen vuurwerk met Oud en Nieuw, wel een Sound&Light Show in de Tempel van Karnak, een gigantische complex ter verering van farao’s en goden. De bombastische taal en lichteffecten van de show passen wel bij de reusachtige pilaren, obelisken en beelden die de mens op zijn nietigheid lijken te wijzen. De kou maakt het wel wat langdradig en we zijn blij als we uiteindelijk aan de shoarma en kip zitten. De Egyptenaren besteden geen aandacht aan het nieuwe jaar, waardoor het ons lukt elkaar ruim een kwartier te laat de gebruikelijke zoenen te geven. Het eerste klaverjaspotje van 2009 winnen Valentijn en Aad... 1 en 2/01/2009 LuxorHet water heeft de rustgevende en tevens mysterieuze kleur blauwgroen aangenomen; een van de tekenen dat zon op het punt staat naar de onderwereld te vertrekken. We zijn het nieuwe jaar heerlijk relaxed begonnen. Eerst op ons eigen dakterras, daarna aan het zwembad bij Hanneke en Aad. De zonsondergang wilden we vandaag beleven vanaf een Felucca. In no time vinden we een sympathieke kapitein van zo’n authentieke houten zeilboot, of eigenlijk vindt hij ons. Dichter bij de Nijl kunnen we niet komen. Het is niet moeilijk voor te stellen dat deze rivier in de oudheid zowel geëerd als gevreesd werd. Terwijl de wind ons zachtjes tegen de stroom in blaast, zien we op de westoever hoe een vrouw haar werkdag beëindigt. Ze begeleidt een met riet beladen ezel richting dorp. Hun silhouetten tegen de avondlucht, in combinatie met de groene akkers en de stilte vervullen met een complete tevredenheid. Een ijsvogel hangt even doodstil boven het wateroppervlak terwijl wij aanleggen bij bananeneiland. Hier houden ze zelfs een heuse krokodil gevangen. De bedoeling is om morgenvroeg aan de etappe Luxor - Hurghada te beginnen. En met dat in gedachte nemen we na een gezellig diner afscheid van Hanneke en Aad om een uur later te beslissen dat we toch nog een nachtje extra in Luxor blijven. En zo zwaaien wij hen de volgende dag uit als zij naar het vliegveld vertrekken in plaats van zij ons. We gebruiken de dag om inkopen te doen voor opnieuw vier dagen woestijn. Bij de aanschaf van 30 broden voor 20 cent krijgen we zelfs een rondleiding in de bakkerij. 3/1/2009 t/m 8/1/2009 Luxor-EindhovenEtappe I: 83 kilometer Qena
Etappe II: 80 kilometer Red Sea Mountains
Etappe III: 90 kilometer Safaga
Etappe IV: 70 kilometer Hurghada
Etappe V: Brussel-Eindhoven We kunnen niet wachten tot we in Hurghada zijn om het vliegtuig te nemen naar Nederland. Monike, Tim en hun ongeboren kindje zijn nu continu in onze gedachten. Bij alle checkpoints worden we aangehouden en moeten we vertellen wat ons doel is, waar we vandaan komen en wat onze nationaliteit is. De mannen in functie zijn stuk voor stuk allerhartelijkst en in de meeste gevallen worden we uitgenodigd voor een kopje shai in ruil voor Valentijns e-mailadres. De mannencultuur is steeds meer voelbaar. Valentijn is gesprekspartner, maar omdat we getrouwd zijn word ik wel met respect behandeld. Ik heb er geen last van, ben juist trots op Valentijn dat hij dit contact kan maken en ik bij hem hoor. We genieten opnieuw van de gevarieerdheid van de woestijn, van de vrijheid te kamperen onder de sterren en overal een thuis voor een nacht te maken waar we willen. De ruigheid van de Red Sea Mountains verrassen, ze lopen door tot vlak aan de kust, waardoor de eerste glimp van de Rode Zee bij Safaga toch nog onverwachts komt. In Hurghada vinden we een geschikte plek om onze fietsen te stallen: Blue Paradise Divers. Tevens een belofte voor onze terugkomst. 30/01/2009 HurghadaMarijn, onze duikgids, wijst opgewonden in het blauw. Na even turen zie ik wat hij bedoelt: een Napoleonvis. Ineens gaat het snel. Achter de eerste zwemt namelijk ook nog diens dikkoppige partner en vervolgens slaat ons hart op hol, een adelaarsrog klapwiegt voorbij en nog een... Dit is teveel voor een eerste duik in het blauwe water van de Rode Zee. Gistermiddag zijn we in Hurghada aangekomen nadat Tonny ons diep in de nacht naar het vliegveld heeft gebracht. Even steekt een groot misgevoel de kop op, maar preitaart van Hanneke en vroeg slapen sussen dit. Als we na een heerlijke duikdag herenigd worden met onze fietsen waar de eigenaren van Blue Paradise super op hebben gepast, voelen we de zin in avontuur weer stromen. 31/01/2009 t/m 03/02/2009 Hurghada – Sharm el SheikhAfstand: 60 kilometer
Afstand: 30 kilometer ‘Maybe bomb.’ geeft de man in functie als verklaring voor zijn norse manier van doen. Alle bagage moet onze karren uit. Twee uur inpakwerk is daarmee teniet gedaan. Met een geforceerde glimlach op de lippen kijken we toe. Als we met de ferry naar Sharm el Sheikh willen vanuit Hurghada moeten we onze ergernis vooral niet laten blijken. De complete inhoud van de karren gaat door de X-ray zonder dat de man ook maar een blik op zijn scherm werpt. Maar we krijgen groen licht...en dus varen we wat later naar de overkant van de Rode Zee. Hurghada en duikcentrum Blue Paradise waren goed voor ons. Na de adelaarsroggen zagen we in de twee duikdagen die daarop volgden haaien, schildpadden en schitterend koraal. Genoeg materiaal voor de Duiken-reportage. Het was alleen even slikken toen het onderwaterfotografietalent van Valentijn groter bleek dan dat van mij... Hisham, eigenaar van de live-aboard waar ik vijf jaar geleden een verhaal over maakte, nodigt ons uit voor een drankje op de Rosetta. Een interessant gesprek over de islam volgt. Het doet hem letterlijk pijn te zien hoe extremisten zijn godsdienst misbruiken en het beeld wereldwijd bepalen. Het is voor het eerst echt warm. De dertig kilometer van de haven naar Sharksbay zorgen dan ook voor verbrande neuzen. We kunnen nauwelijks geloven waar Duiken ons nu heeft ondergebracht. We slapen in een bedoeienenvillage, gebouwd op kliffen die uitkijken over turkooisblauw water. Amper vijf minuten lopen brengt ons van een ruim balkon naar het 23 graden warme water van de Rode Zee. Morgen maken we onze eerste duiken op het huisrif. 04/02/2009 en 05/02/2009 Sharksbay Het huisrif verrast ons met een spookfluitvis, een diertje dat ik niet eerder zag onder water. 11 t/m 17/02/2009 DahabStap voor stap bewegen de lange ranke poten in een continu ritme voorwaarts. Boven op de hoge rug van de kameel schommel ik mee. De lange nek en de kop van het dier lijken onafhankelijk van de rest te bewegen. Hier zit de eigenheid waarmee mijn beest in de billen van de kameel van Valentijn bijt. Deze schrikt en schopt naar achter, waardoor zijn achterpoot in het touw verstrikt raakt. Even ontstaat een hachelijke situatie, op drie benen probeert het angstige beest aan mijn bijtgrage vriend te ontkomen. Als de begeleidende bedoeien het touw iets laat vieren, ontstaat genoeg afstand en keert de rust terug met een tijdelijk staakt-het-vuren. Ik kan weer ontspannen en kijk naar het pad waarover we ons manoeuvreren. Hoewel je het eigenlijk geen pad kunt noemen. De voet van het Sinai-gebergte ontmoet hier de Rode Zee, waardoor de kamelen deels door het water, deels over rotsen lopen. We zijn onderweg naar een duikplek waar je met geen mogelijkheid met een auto komt. En dus gebruiken we de eeuwenoude vorm van transport: alle duikspullen, flessen, lood, lunch en wij zijn op kamelen geladen voor een anderhalf uur durende rit naar Gabr el Bint. De duikplek is prachtig met veel zacht koraal en onwijs veel vis. Maar eigenlijk maakten we hier in Dahab alleen maar leuke duiken. Spectaculair was ook de Blue Hole, een legendarische plek waar veel duikers het leven lieten omdat ze te diep gingen. Uiteraard deden wij geen rare dingen, maar je voelt de spanning. Een van de avonden zijn we uitgenodigd bij Bas, een duikinstructeur bij Nesima. Hij woont in een bedoeienenhuisje en neemt de meisjes daar mee naar de tandarts om ze van hun bruine tanden af te helpen. Voor ons kookt hij te lekker: gamba’s, draadjesvlees en sate-saus. Zoals bijna iedereen die naar relax-plek Dahab komt, blijven ook wij langer dan gepland. Mede door de stevige wind die we recht van voren zouden hebben en mede door de onwijze gastvrijheid van Sigi, de marketingmanager van Nesima resort. 18 en 19/02/2009 Dahab – NuweibaAfstand: 82 kilometer ‘Hello!’ We zitten langs de kant van de weg een boterham weg te werken, als iemand onze aandacht probeert te trekken. Als we omkijken staan er ineens drie fietsen tegen de vangrail aan, die van ons en die van een Brit. Hij vertrok in 2007 van huis en heeft onder andere onze terugweg gedaan. We snuffelen wat aan elkaars fietsen en wisselen ervaringen uit. De wind is gaan liggen en het is gelukt Dahab achter ons te laten. Hoewel het Sinaïgebergte behoorlijk wat klimmen inhoudt, voelen we ons goed en genieten we van de mooie continu wisselende uitzichten. Dan lijkt het gebergte zich te splijten en wordt de Rode Zee opnieuw zichtbaar. We hebben de minder toeristische havenstad Nuweiba bereikt, direct merkbaar aan de vriendelijkheid van de Egyptenaren hier. In een hutje op het strand brengen we de nacht door om de volgende dag nog één keer onder water te mogen. De eenvoudige kantduik biedt ontzettend veel leven. Er mag hier niet gevist worden, wat duidelijk merkbaar is. Een octopus kijkt net zo nieuwsgierig naar ons als wij naar hem. En de verschillende soorten murenes bieden ook mooie plaatjes. Als we naar 80 minuten bovenkomen is het weer compleet omgeslagen. Dikke golven maken het lastig het water uit te komen. Als de boot naar Aqaba morgen maar vaart... 20/02/2009 Nuweiba – Aqaba (JD)Er is ons verteld dat de boot naar Aqaba maar eens per dag gaat. Als ons de toegang tot de klaarliggende ferry wordt geweigerd, doemt het spookbeeld van een onrustige nacht in de haven op. Helemaal als de trossen worden losgegooid en het bakbeest zich langzaam van de kade verwijderd. In dit geval gelukkig, lijken de regels in Egypte soms op het moment zelf gemaakt te worden. Vier uur later vaart alsnog een boot naar Jordanië. Dit keer mogen we wel mee. | |
