< under construction >

19/10/08 Maastricht – Walk (B)

Afstand: 74 kilometer Verkochte ballen: 2 Aantal lekke banden: 1
Avontuur is meteen voldoende aanwezig. Want we ‘verdwalen’ en kamperen noodgedwongen midden in het bos.
´s ochtends zitten we nog aan de Limburgse vlaai met Bartho, zijn zoon, Tjomme en Stijn. Het team dat ons vanuit Maastricht heel bevlogen de eerste heuvels op helpt. Maar dan staan we er alleen voor en het gaat meteen mis. Lekke band. We hebben nog minstens een uur te fietsen voordat we bij de camping zijn die we op het oog hebben. Twee Belgische stellen vragen zich verbaasd af wat we met die ballen van plan zijn. Ze zijn meteen zo enthousiast dat ze er een kopen en een helpende hand bieden. Hier naar rechts of toch rechtdoor? Het pad is onverhard en oogt modderig. Het lijkt toch het juiste. Al snel is fietsen niet meer mogelijk. Lopend sleuren we onze fietsen met aanhangwagens door de modder, over takken en stenen, nog wat later over hele boomstammen. Hmm, zou het echt wel goed gaan? Het bos wordt steeds dichter, de zon geeft steeds minder licht en het pad blijkt uiteindelijk onbegaanbaar. Grote gekapte bomen versperren de weg. Onmogelijk voor een fietscombi als de onze. Maar: het bos is prachtig groen, beneden ons stroomt een riviertje, er is genoeg hout voor een kampvuur en een pastamaaltijd is zo gemaakt. Het enige waar ik ‘s nachts van wakker schrik is de gedachte aan wilde zwijnen...

20/10/08 Walk – Schönberg (B)

Afstand: 60 kilometer
Lekker begin van de dag, een paar kilometer modderbanjeren. Voordeel is wel dat alle kou meteen verdreven is en onze fietsen er niet meer nieuw uitzien.  Eenmaal weer in de bewoonde wereld, stoppen we bij het eerste het beste café. Gelukkig zitten daar twee dorpsbewoners al hun biertjes weg te tikken, wat inhoudt: wij zijn open! In het pittoreske Schönberg zetten we deze keer wel als gepland onze tent op. Mooi op tijd zodat we ook nog met daglicht kunnen koken.

21/10/08 Schönberg – Vianden (LUX)

Afstand: 70 kilometer
Hele stukken klimmen, continu buiten adem, kramp in mijn rug, het idee 100 kilometer te willen afleggen en regen, regen, regen. Kort samengevat: geen goede dag! Op het moment dat ik bij de zoveelste heuvel met hyperventilatie-aanval denk van ‘nu is het klaar, ik gooi die fiets in de berm’ doemt plotseling in het verlaten landschap het lichtje van een herberg op. Dicht. Maar de vrouw des huizes heeft ons gespot en nodigt ons uit aan de keukentafel. Hete koffie met een borrel komen tevoorschijn en ook haar man, dochter en dorpsgenoot schuiven aan. In ons beste Duits ontstaat een gezellig gesprek. Vooral dorpsgenoot is totaal verbijsterd. Hij is nog nooit zijn dorp (onder Lutzkampen) uit geweest, en dan op de fiets naar Libanon... Rare Hollanders.

22/10/08 Vianden – Schwebsange (D)

Afstand: 75 kilometer Verkochte ballen: 1
Omdat we van de campingmevrouw in een schuur mochten slapen, hoeven we nu geen kletsnatte tent in te pakken. Wat is het mooi hier. Luxemburg en herfst is een indrukwekkende combinatie. De Nederlandse bij wie we ons eerste bakkie koffie doen, beaamt dit. Zij en haar man hadden ook het plan een reis te maken. Het startpunt was Luxemburg, nu zo´n twintig jaar geleden. Drie jaar geleden kochten ze dit pensionnetje, een bal koopt ze ook. De ardennen laten we achter ons, en plotseling kunnen we een hele tijd 22 kilometer per uur rijden. Het lijkt ook iets warmer te worden, de lucht trekt open, overal wijngaarden. We zijn in het moezeldal beland. Dit vieren we met een heerlijk glaasje wijn van de streek bij ons avondeten.

23/10/08 Schwebsange – Harprich (FR)

Afstand: 100 kilometer 
Plotseling overvalt het me...het geluksgevoel. Met 45 kilometer per uur zoeven we langs een zonovergoten weidenlandschap, koeien draaien loom hun kop opzij, in de verte de kerktoren van een volgend dorpje, Valentijn vlak achter me. Ik voel alle mogelijkheden van onze reis en geniet! Als we zeven uur later nog aan het fietsen zijn, de zoveelste heuvel zich aandient en we niet weten of onze camping nog wel bestaat, maakt mijn gevoel een 180 graden draai. ‘Wat is hier in hemelsnaam leuk aan?´ Als we de camping in het licht van de ondergaande zon aan een meertje zien liggen, herinner ik het me langzaam weer. Ook de warme douche doet veel goed.

24/10/08 Harprich – Sarrebourg (FR)

Afstand: 50 kilometer
Het vroor dat het kraakte vannacht. Dit in combinatie met de hoge vochtigheid in onze tent, zorgde voor een licht onbehaaglijk koude nacht. Vandaag doen we het rustig aan. Eerst eieren bakken en dan op ons dooie gemakkie naar Sarrebourg. Onder het mom van ‘dan kan alles tenminste drogen’ nemen we een hotelletje. Andere taken voor deze stad zijn het hondsdolheidvaccin vinden en internetten!

26/10/2008 Sarrebourg – Strasbourg

Afstand: 75 kilometer Verkochte ballen: 7 ballen
Bij vertrek uit het hotel een leuke ontmoeting met Zwitsers die ons uitnodigen om in Basel te komen overnachten. Een heerlijke fietsdag langs een zijtak van de Rijn volgt. De zon schijnt, de weg loopt voornamelijk horizontaal en overal mooie natuur.

27/10/2008 Strasbourg

Afstand: 0 kilometer
Nooit geweten dat Straatsburg zo’n mooie stad is. Goeie tip voor een weekendje weg! Het historische centrum wordt doorkruist door de Rijn. Een imposante kathedraal uit 1439 als karakteristiek midden. De 142 meter hoge toren gold lang als hoogste gebouw van de wereld. Elke avond om 22.00 uur klinkt daar nog de jodenklok, ter herinnering aan een bloedbad op Valentijnsdag in 1349. Drieduizend Straatburger Joden werden in het openbaar verbrand. Het was een van de eerste en grootste pogroms van de Middeleeuwen. Daarna moesten lange tijd de Joden voor tien uur s avonds de stad uit zijn. Dit werd kenbaar gemaakt door hoorngeschal, vandaar het nog dagelijks luiden van de kathedraal om die tijd. Bizar! Directorate General of Human Rights and Legal Affairs staat op het visitekaartje van Jan Kleijssen. Op zijn oude Hollandse pastoorfiets vertrekt hij iedere dag naar kantoor om vooral verdragen te maken die opkomen voor de rechten van de mens. We krijgen een kijkje achter de deuren van de Europese Raad. Bijzonder interessant.

28/10/2008 Strasbourg – Riehen (Basel - CH)

Afstand: 158 kilometer Verkochte ballen: 1
Vertrek: 08.45 uur
Aankomst: 21.00 uur
 
Valerio, de jongste zoon van Jan en Steffie Kleijssen begeleidt ons de eerste 100 meter op zijn mountainbike als we richting Basel vertrekken. De zesjarige baalde enorm dat hij vakantie had. Nu kon hij niet op school vertellen dat er mensen bij hem sliepen die naar Afrika wilden fietsen. Het liefst ging hij mee! Na het warme bad (letterlijk en figuurlijk) in Straatsburg met Italiaanse kookkunsten, chocoladetaarten, een rondleiding bij de Raad van Europa, een prachtige stad en een erg gezellig gezin, beginnen we allebei chaggerijnig. Offroad langs de Rijn laten we dat gevoel maar langzaam achter ons, tot we na veertig kilometer besluiten verharde weg op te zoeken. Zelfs in het druilerige weer doen de Duitse dorpjes zo gastvrij en knus aan. Nu het zo vroeg donker wordt, zijn we goed in staat onze verlichting te testen. Het werkt! Als een soort kerstbomen fietsen we door de donkerte. En hoe later het wordt, hoe meer kilometers op de teller en hoe harder het regent, hoe beter ons humeur wordt. We voelen ons avonturiers. Alleen die lekke band was net even over ‘the edge’ :-) 

29/10/2008 Riehen

Dat in Basel een warm huis wachtte, droeg zeker bij aan het genieten van gisteren. Ongelooflijk. In Sarrebourg ontmoetten we een groep Zwitsers van middelbare leeftijd die ballen van ons kochten. In totaal hebben we tien minuten met hen gepraat en nu zitten we in het huis van de familie Leumann. Zoon, dochter en ouders zijn vanochtend vroeg naar het werk vertrokken ons met een sleutel achterlatend en de uitnodiging vooral overal gebruik van te maken. Gisteravond zaten Heidi en Felix om 21.00 uur nog klaar met een groot bord dampende Zwitserse specialiteit en een goed glas wijn. Dochter des huizes is Zwitsers kampioen mountainbiken. Vier jaar geleden deed ze mee aan de Olympische spelen in Athene. We kunnen nauwelijks de gastvrijheid van deze mensen jegens twee voor hen totale vreemden bevatten.

30/10/2008 Riehen

Basler Zeitung – Im Oberbaselbiet hat es schon geschneit “Die Schneegrenze sank auf rund 400 Meter. Die weisse Pracht im Oktober hat Seltenheitswert: Dass es um diese Jahreszeit schneit, beobachte man alle zehn Jahre nur ein- bis zweimal.” Hebben wij even mazzel!
Vanuit het huis van de familie Leumann kijken we uit over Basel. Een prachtig uitzicht, helemaal met dat laagje sneeuw. We hebben ons plan (noodgedwongen) een beetje bijgesteld. De Splügenpass (2113m) is dicht, en de voorspellingen hebben het over meer sneeuw op hoogte.
De Julierpass (2284m) echter schijnt altijd open te zijn, dus dat gaat hem worden! En misschien een beetje raar, maar we hebben zin om door de sneeuw en kou te ploeteren met overal om ons heen de mooiste winterse plaatjes. Misschien overbodige toevoeging, maar er wordt even niet gekampeerd! Als je zondag op http://www.ilmeteo.it/portale/webcam-europa?citta=Silvaplana kijkt, kun je ons met rode wangen langs zien komen...

31/10/2008 Riehen – Frauenfeld (Zwi)

Afstand: 132 kilometer
Katrien, Zwitsers kampioene mtb, fietst een stukje met ons mee! En als toegift krijg ik nog een fietsshirt met handtekening. Helemaal cool! Gisteravond nog erg gezellig gedineerd met Heidi, Felix, Italiaan Enzo en Japanse Marie, dus meer klaar voor het vervolg kunnen we niet zijn.
Het fietsen is dan ook heerlijk, we trakteren onszelf op een Duitse lunch en warm hotelletje. Zo lang we de vaart erin houden, is het namelijk helemaal goed. Maar stilstaan, laat staan buiten lunchen, is geen doen. Ook de voeten hebben tijd nodig om er weer leven in te krijgen.

01/11/2008 Frauenfeld – Triesen (Lich)

Op een lege maag kun je niet fietsen, vindt de man van het hotel, dus schenkt hij ons koffie in en schotelt croissantjes voor. Goed begin!
Oef wat is het koud vandaag. Om zo snel mogelijk te kunnen fietsen, blijven we langs de hoofdweg. Niet de mooiste weg, maar nu wel even functioneel. Na de lunch wordt het beter, en zijn ook de voeten weer ontdooid. Het laatste stuk rijden we langs de Rijn. Van brede, vervuilde ‘industrierivier’ heeft het nu al veel weg van een bergstroom.  Zo mooi! Als de laaghangende bewolking bij delen wat lichter wordt, zien we pas de donkere silhouetten. Alsof de bergen zich nog even verborgen wilden houden om ons niet te ontmoedigen. We krijgen allebei kippenvel van de schoonheid van deze imposante, mysterieuze natuur. Als unicum komen we voor donker aan bij de jeugdherberg. Dicht, net drie dagen. Onze zoektocht naar een goedkoop hotelletje levert niets op. Als we om half acht nog niets hebben en een grote gele M zien, besluiten we eerst maar grote hamburgers naar binnen te werken. Hebben we in ieder geval gegeten. Het personeel ontneemt alle hoop op een slaapplek door te vertellen dat het Allerheiligen is. Een dag waarop alles dicht is... Dat hebben we gemerkt. We zoeken een stil plekje naast de Rijn en in no time staat de tent.

02/11/2008 Triesen – Davos

Afstand: 70 kilometer Aantal ballen: 1 Lekke band: 1
Voetstappen. Ik schrik wakker. Geconcentreerd en met wild kloppend hard luister ik naar het krakende grind rond onze tent. Ze verstommen alweer. Pfff, gewoon een vroege wandelaar. Het is ook al weer licht. De Rijn is verstopt onder een dikke laag mist, maar echt koud is het gelukkig niet. Niet veel later zitten we weer op de fiets. Langzaam wordt de mist lichter en komt de zon erdoorheen. We kunnen wel blijven kijken naar het landschap dat zich ontplooit. De laatste mistflarden boven het water dat slingerend uit beeld loopt, bergen die tot de horizon rijzen, sneeuw op de toppen en een blauwe lucht. Een imponerend schilderij waar we tijdelijk deel van uitmaken. Plotseling is ook een soort föhn gaan waaien. Van het ene op het andere moment is het minstens 10 graden warmer. Mutsen en handschoenen gaan uit en we genieten van een kortstondige zomerse dag. Kortstondig, want dan begint het klimmen... De uitzichten zijn nog steeds even indrukwekkend, maar onze snelheid ook. Met 4,5 kilometer per uur lijkt de dertig kilometer naar Davos ondoenlijk. Opnieuw ervaar ik wat ‘erdoorheenzitten’ betekent. Het uur van donker worden komt al weer dichtbij en ik heb geen zicht op hoe ver die kronkelende weg nog omhoog blijft lopen. Na veel stoppen en oppeppraat van Valentijn, zijn we dan toch op het hoogste punt aangekomen. Wat een feest! De donkerte is al weer ingevallen en het is behoorlijk afgekoeld, maar dat doet er allemaal niet meer toe. We zijn er! Nu alleen nog afdalen naar skidorp Davos, waar we te gast mogen zijn bij Dennis en Liset van der Valk.

03/11/2008 Davos

Onze spullen staan weer ingepakt voor de Alpen-etappe van morgen. De websites met info over de Zwitserse passen en het weer houden we nauwlettend in de gaten. Heel goed zijn de voorspellingen niet. Sneeuw, regen... Als tijdens het journaal van half acht ook nog eens gesproken wordt over hogedrukgebied Britta dat gaat botsen met een ander hogedrukgebied ten noorden van de Alpen met veel harde regen tot gevolg, weten we genoeg. We doen er nog een Davoser nachtje bij! Geeft ons gelegenheid meer over het project van Liset en Dennis te horen. Ze hebben een voormalig Nederlands astmaziekenhuis (de lucht van Davos staat als bijzonder goed bekend) gekocht waarin ze een gezondheidshotel laten verrijzen. Alles in het teken van natuur en natuurproducten. Een supercombinatie natuurlijk met het skigebied waar ze hier midden in zitten. 

04/11/2008 Davos

Afstand: 0 Kilometer Aantal ballen: 6
“Hoe denken jullie dat Afrika eruit ziet?” Zes vingers schieten de lucht in. “Daar zitten beestjes onder het zand”, mompelt het eerste meisje ietwat verlegen. Een jongetje noemt de donkere mensen. “Heel goed”, zegt de juf. “En zij gaan daar op de fiets heen.” Op de basisschool van Robin, oudste dochter van Liset en Dennis, zijn we uitgenodigd om over onze reis te vertellen. Vooral de fietsen spreken tot de verbeelding. Helemaal als we Robin daarna achter in de fietskar mee naar huis nemen. Een beetje spannend vindt ze het wel. Later op de parkeerplaats van toekomstig Resort Davos krijgen zij en haar broertje Per geen genoeg van het rondjes rijden. Duidelijk: eventuele kinderen van ons kunnen prima mee in de laadbak :-) 

05/11/2008 Davos - Brail (Fluelapass!)

Afstand: 44 kilometer
Trein of geen trein... That's the question. Ik zit er al drie keer in. Valentijn fietst toch echt liever over de Alpen. Internet zegt dat de Fluelapass open is, maar met sneeuw bedekt. Lisette raadt het ons af, en ook de door haar gebelde Kantonpolizei vindt het geen goed plan. Vaal en ik maken een deal: we gaan naar boven, fietsend, en zodra er ook maar iets van gladheid of sneeuw op de weg ligt, maken we rechtsomkeert en nemen alsnog de trein. In Davos schijnt de zon en het klimmen begint eigenlijk direct, maar wat een verschil met drie dagen geleden. De rust en gastvrijheid in Davos hebben ons goed gedaan. We gaan niet hard, maar wel betrekkelijk eenvoudig en gestaag omhoog. En wat ook zeer prettig is, we hebben de weg zowat voor ons alleen. Bij de echt steile stukken kunnen we dus dus zigzaggend omhoog. Het zijn wat extra meters, maar het maakt het klimmen iets minder zwaar. We juichen zowat. Ongelooflijk dat we dit zowat gemist hadden. De bergen die ons omringen, de strakblauwe lucht, de sneeuw. Bij een fotomoment ga ik zo op in het uitzicht dat ik spontaan vergeet mijn pedalen los te klikken. Met kar, fiets, lijf en leden lig ik languit op de weg. Onder het mom van het landschap eens vanuit een ander perspectief bekijken, sta ik maar weer op. Een uur later is de meeste begroeiing wel verdwenen. Steeds meer sneeuw hoopt zich langs de kanten op. De ene haarspeldbocht volgt de andere en de wind neemt toe. Als we de 2000 meter grens gepasseerd zijn, begin ik het wat eng te vinden. Ik word bijna letterlijk van de weg geblazen. Het is maar goed dat er nauwelijks verkeer is. De weg is gelukkig ijsvrij. Dan is het alleen nog maar wit om ons heen. De eeuwigheid die in die witte wereld verborgen zit, de vastberadenheid in de bergtoppen, de energie. We worden allebei diep geraakt in onze emotie. De hoogtemeter van Valentijn geeft 2300 meter aan. Nog 83 meter te gaan. Gaan we het echt zo gemakkelijk halen? Dan staan we boven. De wind maakt schuimkoppen op het meertje dat de pas verrijkt. Maar we staan boven! En we zijn de enigen. De Fluelapass is voor dit moment van ons... Nu begint de afdaling. Met gevoelloze handen van de kou knijp ik mijn remmen bijna stuk. De wind en scherpe bochten maken dat we het erg rustig aan doen. Nu de inspanning voorbij is en de wind vrij spel heeft, is het bizar koud. Klappertandend maar in overwinningsroes dalen we af naar Zernezz waar hete chocolademelk veel goed doet. Dat daana ook weer geklommen moet worden richting St. Moritz zorgt er ook voor dat de interne kachel weer begint te werken. St. Moritz halen we niet. Om 16.00 uur stoppen we uiterst voldaan bij een Zimmer Frei. Wat een superdag!

06/11/2008 Brail - Menaggio (IT)

Afstand: 137 kilometer
Max. snelheid Valentijn: 74,52 km/h
Max. snelheid Yvonne: 65,75 km/h
Eerst nog een stukje klimmen tot St. Moritz. Als we uit Braille wegfietsen is de lucht blauw, maar al snel rijden we de mist in. Bizar koud, maar ook bizar mooi. De combinatie van bergen, een opkomende zon, water en nevel zorgt voor fotomoment na fotomoment. Dat het vele stilstaan ook bevriezingsverschijnselen oplevert, doet er even niet toe. Want deze wereld moet herinnerd worden. Wintersportplaats St. Moritz ligt aan een meer waar in februari paardenraces op gehouden worden. Op dit moment is het echter nog niet bevroren en weerkaatst de zon in het water. Een capu later gaan we vlak, richting Malojapass. Hier op 1815 meter begint de volgende afdaling. Het eerste deel is absurd steil. Het is net of de weg aan de klif is opgehangen, een slang die zich in allerlei bochten naar beneden werkt. Maar wat gaaf! Met redelijke snelheid laten we de winter achter ons om weer ontvangen te worden door de warme kleuren van de herfst. Geen sneeuw meer, maar geel, rood, oranjegekleurde bomen. En dan...de grens met Italie. We gaan nog meer terug in de tijd. Dit is puur lente-gevoel! De zon geeft weer warmte af. Nu we in het dal fietsen, maar aan alle kanten de bergen ons omringen, stroomt opnieuw de energie van de natuur door ons heen. In Menaggio hopen we een hostel te nemen. Uiteraard is deze sinds gisteren gesloten. Een buurman doet nog moeite voor ons bij eigenaar Alberto, maar helaas. Dicht is dicht. We krijgen nog een tip voor een hotel in het centrum, maar ook hier vangen we bot. Pizza en wijn doen ons wijze beslissingen nemen, dus keren we terug naar de jeugdherberg om ons daar onder een afdakje te installeren. De auto van Alberto is weg, dus kunnen we ongestoord onze matrassen en slaapzakken klaarleggen en fietskarren afdekken. Op naar een spannende nacht... 

7/11/08 Menaggio – Vaprio d’Adda

Afstand: 76 kilometer
Alberto parkeert zijn auto op nog geen vijf meter afstand van waar wij inmiddels een paar uur liggen te ‘slapen’. Nu even geen geluid maken, ik durf nauwelijks adem te halen. Valentijn heeft nergens last van, want die begint precies op dat moment luid te snurken...Alberto hoort gelukkig niets en ik gebruik de rest van de nacht om de vreselijkheden van het mannelijk geslacht te overdenken: ‘ze kunnen altijd en overal plassen zonder moeilijk gedoe, ze hebben het nooit koud, fietsen bijna fluitend de Alpen over en kennen geen angst als ze ergens illegaal liggen te slapen.’ Zodra het licht wordt, pakken we ons boeltje bij elkaar en om 7.45 uur hebben we de ferry naar de andere kant van het Comomeer. Ondanks de regen ligt het er mooi bij. Bij een broodstop nodigt een markante, grijs bebaarde man ons uit voor een spelletje. Vijf plankjes hout van gelijke lengte moeten een vierkant worden. Met een knipoog geeft hij ze uiteindelijk aan ons mee. Een cadeautje om op een later moment weer anderen uit te nodigen voor een spelletje. Nog voor zonsondergang vinden we een super slaapplek aan de rivier de Adda, net bij een stuw. Het water buldert er naar beneden. Met een flesje wijn, kampvuur en halfvolle maan is de avond voor ons compleet.

8/11/08 Vaprio d’Adda – Pieve san Giacomo

Afstand: 110 kilometer
We nemen de tijd. Eitje bakken aan het water en genieten van de zon. Italië is warm. Niet alleen letterlijk, ook de mensen zijn erg hartelijk. Er is nauwelijks een Italiaan te vinden die niet lacht, claxoneert, zwaait, een aanmoediging toeroept of zelfs begint te juichen als we langsfietsen. De povlakte is lekker vlak, het landschap wat saaier, maar dat maken we goed door bij zoveel mogelijk barretjes te stoppen voor een espresso. Nu geven we het echt op. Ook de camping die we voor vannacht in gedachte hadden, is dicht. In het donker fietsen we verder op zoek naar een natuurlijk plekje. Maar nadeel van een vlakte is dat er weinig is om ongezien je tent achter op te zetten. We duiken een onverharde weg in, koken ons prakkie en zetten toch maar de tent op. De weinige auto’s die langskomen, rijden gelukkig gewoon door.

9/11/08 Pieve san Giacomo – Guastalla

Afstand: 70 kilometer
Zo cool! Het is 9.00 uur op een mistige zondag, maar de eerste bar die we binnengaan in een klein dorpje zit al vol Italianen. Het zijn veelal al wat oudere mannen die hier hun krantje lezen, koffie drinken, de laatste roddels doornemen en uiteraard niet uitgepraat raken over onze fietsen. Vooral de interne Rohloff naaf trekt de aandacht, de ballen roepen tot op heden geen vragen op. We zijn niet in the mood om er hard tegenaan te trappen. Doel is een hostel in Guastalla, een beetje tegen beter weten in. Een warme douche zou zo lekker zijn en ook voor onze kleren ga je inmiddels wel een straatje om. Als we bij de Po aankomen, doorbreekt de zon eindelijk de dikke mist. Het hostel is inderdaad dicht. Even checken of we bij de kanoclub die er naast ligt, niet heel toevallig mogen douchen. We worden met open armen ontvangen door Canottieri Teridano. Douchen, wassen, er wordt zelfs een slaapplek voor ons gecreëerd, wel pas na een verhitte discussie onder de kanovaarders waar we het warmst zullen liggen. De sleutel kunnen we morgen onder de mat weer achterlaten. Net voordat we het gebouw helemaal voor onszelf hebben, komt de eigenaar nog even terug met een fles Prosecco en het symbool van hun kanoclub, als cadeau... Ongelooflijk!

10/11/2008 Guastalla – Monte Orsello

Afstand: 103 kilometer
We genieten van de zon! Voor het eerst kunnen we in korte mouwen fietsen. Als we in Modena, de stad van de Parmezaanse kaas, een uur achter de computer duiken, veroorzaken onze fietsen hele opstootjes. Het is ook weer gedaan met de vlakte, de Apenijnen dienen zich aan. Deze bergketen doorkruist Italië van noord naar zuid. Het idee is om net zo lang door te fietsen tot we geen zin meer hebben en dan ergens langs de weg te crashen. Maar als we om 20.30 uur langs een Aubergo rijden, laten we ons voor 30 euro verleiden tot een warme douche en bed.

11/11/2008 Monte Orsello – Florence

Afstand: 137 kilometer
Verkochte ballen: 1
Na de Alpen hebben we het idee dat niets ons meer kan intimideren, maar dat hebben we mooi mis. Die Apenijnen zijn venijnig. Klimmen, klimmen, klimmen, pfff al snel geven we het plan op om vandaag in Florence aan te komen. Dan ineens een heerlijk lange afdaling met pizzabroodjes in Poretta Terme. Die combinatie geeft zo’n flow dat we ineens twee keer zo hard de volgende heuvels op stomen en dan plotseling alsnog in Florence staan... We vinden een hotelletje midden in het centrum, de met modder besmeurde fietsen en karren mogen gewoon de vijf trappen mee op naar de kamer om daar op het balkon uit te kunnen kijken over de stad. Opnieuw zijn we de Koning te rijk.

12/11/2008 Florence

Rustdag! Na zeven dagen fietsen hebben onze benen wat rust verdiend. De Ponte Vecchio over de rivier de Arno, de immense David van de hand van Michelangelo, de Duomo en zo slenteren we nog langs wat bezienswaardigheden in een druilerig weertje. Maar het meest genieten we van het niets doen op ons kamertje...

13/11/2008 Florence – Castellino in Chianti

Afstand: 56 kilometer
De regen sluit precies aan bij hoe we ons voelen als we Florence achter ons laten. We hebben zo geen zin! Siena is ons doel, maar de heuvels zijn weer treiterig aanwezig. Het schiet voor geen meter op. Vloekend en zwetend stampen we stapvoets omhoog. Dan kijken we elkaar aan. Allebei zien we een rood aangelopen chagrijnige fietser die met een belachelijke karcombi vol kleine ballen onderweg is naar Libanon. Spontaan schieten we in de lach die overgaat in een slappe met nog wekere benen tot gevolg. Uiteindelijk liggen we allebei languit over de weg te rollen van het lachen, dat pas stopt als een geschrokken voorbijganger nadert. Op een camperplaats zetten we de tent op na eerst uitbundig boodschappen gedaan te hebben. De Chianti maakt de pasta nog lekkerder.

14/11/2008 Castellino in Chianti – Acquapendente

Afstand: 118 kilometer
Waar in Frankrijk en Zwitserland de wegen meestal de dalen volgen, lopen de wegen in dit deel van Italië meestal over de bergkammen. Vroeger werden nederzettingen bij voorkeur op de hellingen gebouwd. In de brede moerassige dalen heerste vaak malaria. Op de hooggelegen wegen liepen de reizigers bovendien minder kans om overvallen te worden. Zo begint Paul Benjaminse, onze gids van Utrecht naar Rome, het derde deel van zijn reisbeschrijving. Nu weten we in ieder geval het waarom achter die gezellige klimmetjes...Jammer dat we de zwaarte niet echt van ons af kunnen zetten, want Toscane is prachtig. Wijnvelden worden afgewisseld door olijfboomvelden, pasteltinten kleuren de hellingen, cipressen staan als rariteiten op de kammen en rond de oude boerderijen zijn hele gezinnen aan het werk. Als het ook nog begint te regenen, weten we zeker dat fietsen niet ons ding is. Maar daar iedere meter er een dichter bij Rome is, blijven we doorgaan. Als de dag voorbij is, willen we een supermarkt. Maar plotseling lijkt alle beschaving verdwenen. Alleen maar donkerte om ons heen. Gelukkig kunnen we van een ding wel op aan....de heuvels blijven onverminderd stijgen. Het is zeven uur als we weer lichtjes zien en een hotelletje...We zijn de enige gasten en worden compleet in de watten gelegd. Het leven is weer leuk! (Tuurlijk verkopen we onze fietsen niet!)

15/11/08 Acquapendente – Rome

Afstand: 154 kilometer
Met regen en het idee dat Rome in een dag te doen is, vertrekken we. Helaas zit de moeheid er flink in en de moraal is ook niet om over naar huis te schrijven. Als we na drie uur fietsen nog maar 22 kilometer verder zijn, vervaagt de Italiaanse hoofdstad stukje bij beetje naar morgen. Zoooeeeff, zooeeff... De Via Cassia is overgegaan in een soort snelweg, tweebaans, zonder vluchtstrook maar met gaten. Officieel mag je er 90, uiteraard niet iets waar de Italianen zich druk over maken. En je mag er fietsen... Dit is veel spannender dan de Fluelapass. De auto’s rijden ons als gekken voorbij en op een of andere manier rijden wij ook al een halfuur 40 km per uur. Een en al focus, want stuurfoutjes zijn hier dodelijk. Hoe dichter we Rome naderen, hoe lijper het wordt. En over drie kwartier is het donker, verstandigheidshalve nemen we toch maar een afslag.
Na even zoeken, vinden we gelukkig een alternatieve, veel rustigere weg. En dan...met de wegzoekkunsten van Valentijn door doolhof Rome, staan we dan toch om acht uur voor het huis van Ale. Stella en Ludovica wachten ons met een heerlijke pastamaaltijd op!

16/11/08 – 19/11/08 Rome

Niet fietsen! Wat een heerlijkheid. De werkplek van Ale bestaat uit twee verdiepingen met keukentje en bed, hier mogen wij gebruik van maken, zo lang als we willen. We gaan eens rustig bekijken hoe het vervolg van onze reis eruit ziet. Een visum voor Libië hebben we nog steeds niet, en het lijkt onmogelijk voor individuele reizigers laat staan fietsers om er een te krijgen. Onze zinnen hebben we op een touroperator gezet. Misschien dat we door middel van een ‘rondreis’ bij de grens van Egypte kunnen komen vanuit Tunesië.

27/11/2008 Rome

Na de dood van Ascanius regeerde zijn nageslacht 14 generaties lang over Alba Longa tot de rechtmatige koning Numitor werd afgezet door zijn oudere broer Amulius. Uit angst dat de nakomelingen van Numitor de troon zouden heroveren, dwong Amulius de dochter van Numitor een Vestaalse maagd te worden. Op seksueel contact tussen een Vestaalse maagd en een man stond immers de doodstraf. De oorlogsgod Mars maakte haar echter zwanger en ze baarde een tweeling: Romulus en Remus. Toen Amulius dit ontdekte, gaf hij opdracht haar en de tweeling te doden. De met deze opdracht belaste soldaten kregen dit niet over hun hart en zetten de jongens in een mandje in de Tiber. Het mandje spoelde aan waarop een wolvin, de Lupa Capitolina, de kinderen zoogde en schaapsherder Faustulus ze vervolgens vond. Hij voedde hen op en vertelde ze hun achtergrond. Romulus en Remus reisden terug naar Alba Longa, doodden Amulius en plaatsten Numitor weer op de troon. De tweeling besloot dat hun toekomst niet in Alba Longa lag. Daarom stichtten ze in 753 v. Chr een nieuwe stad, Rome, op de plaats aan de Tiber waar de wolvin hen had gewolven. Ale leidt ons door museum Rome. Eigenlijk nu pas dringt door hoe wij langs de grenzen fietsen van het Romeinse Rijk in haar gloriejaren. Nog meer reden om echt alles op alles te stellen Libie in te komen... Verder nog een korte update: Lula is een te cool meisje! Zijn we via de i-pod aan een Italiaanse cursus begonnen. Heeft Valentijn op dit moment griepverschijnselen. Zorgt de Lord of the Rings in de avonduren voor afleiding van deze griepverschijnselen. Zijn we in het Vaticaan geweest. Hebben we dus eindelijk de hand van God van Michelangelo in het echt gezien. Pakken we as woensdag de boot naar Tunesië...

3/12/2008 Rome – Civitavecchia

Afstand: 91 kilometer
Uitgewuifd door Ale en Stella en met tranen van Ludovica stappen we om kwart voor twee dan toch op de fiets. Heerlijk om weer in beweging te komen. Als toegift gunt Rome ons nog een blik op haar meest bijzondere plekken: we rijden langs het Colosseum, de Tiber, Castello San Angelo, de St. Pieter en het Vaticaan. In een soort trance genieten we van het trappen en het zonnetje om plotseling tot het besef te komen dat de continue karavaan van toeterende auto’s is gestopt, we omgeven zijn door groen, de lucht heerlijk fris ruikt en de mensen weer geduld hebben. Metropool Rome ligt achter ons. De ondergaande zon doet ook nog een duit in het zakje door de olijfbomen en heuvels van een nog intensere kleur te voorzien. In het donker bereiken we de Aurelia, de kustweg die ons naar Civitavecchia voert waar we de boot naar Tunesie nemen. Nog dertig kilometer te gaan en tijd voor boodschappen. We stoppen bij een supermarkt op een verlaten industrieterrein. Hangouderen staan bij deur te kijken hoe wij onze fietsen parkeren. Het geeft een wat onveilig gevoel, zodat Valentijn nog een keer naar buiten loopt om te controleren of er niets met ons hebben en houwen gebeurd. Twee mannen van de deur lopen mee. ‘Of ze een foto mogen maken’ en ‘waar we dan wel naartoe gaan’. Als ze ons verhaal horen, zijn ze zo onder de indruk (niet alleen van onze reis, maar ook van het Italiaans van Valentijn) dat we niet weg mogen zonder een fles witte wijn in ontvangst te nemen. Wij stappen onder de indruk van zoveel Italiaanse attentheid weer op de fiets, aan de hemel fonkelen de sterren en de maan weerkaatst op het water van de Middellandse Zee. Hoe mooi kan het leven zijn. Het lijkt wel een vervroegde pakjesavond, want als we een paar uur later op een pleintje in Civitavecchia onze maaltijd koken, trakteren drie jonge gasten ons spontaan op twee grote flessen Heineken. ‘Saluti! Op het avontuur!’ m 23.00 uur zitten we op de boot en rollen we onze matjes uit voor een met huilende kinderen, kotsende mensen en piepende deuren gevulde nacht.