Wereldwonder in het Midden-Oosten

Jordanië was het twaalfde land waar we doorheen fietsten op weg van Nederland naar Libanon. We fietsten van Aqaba in het zuiden tot de Syrische grens in het Noorden. We vonden de Jordaniërs wat stugger dan de Egyptenaren, tot we de vriendelijkheid van verschillende Bedoeïnen ontdekten. De natuur was prachtig! 

Hoogtepunten
- De zon op zien komen tijdens hike in Wadi Rum
- Ontbijt voor de ‘Tresure’ in Wereldwonder Petra
- Klim naar Amman met 30 km/h omhoog, dankzij Molly, de truck van Annemarie en Patrick.
- Dobberen in de Dode Zee met zich op Palestina/Israël

Dieptepunten
- Kou lijden in gaar hotel wat geen hotel mag heten: 0°C en geen verwarming...
- Duur land, maar nog steeds goedkoper dan Europa

Onderstaand vind je reisverhalen en –foto’s. Voor  onze ervaringen m.b.t. algemene reisinformatie als visa, gezondheid en prijzen, zie de reisinfo pagina.

20/02/2009 Nuweiba (Egypte) – Aqaba

In Aqaba zijn we uitgenodigd op het privéjacht van Umbarak, de eigenaar van de twee duikcentra in Dahab en Sharksbay. Hij ontvangt ons, ondanks het late uur, met Jordaanse lekkernijen en we krijgen de koningsuite aan boord. Bij het ontbijt vertelt hij over zijn leven als bedoeïen en hoe zijn wereld in de loop der tijd veranderde. In zijn met lachrimpels omtrokken ogen zien we even het jochie van toen dat ieder jaar met familie en vrienden van kust naar bergen trok op zoek naar voedsel. Iemand voor wie de woestijn geen geheimen heeft.

21 en 22/02/2009 Aqaba-Desert-Wadi Rum

Stenen gooien naar voorbijkomende fietsers schijnt hier de nationale hobby te zijn van alle jongens in de leeftijd van 3 tot 20 jaar...
Lazen we in de Lonely Planet van Jordanië en meerdere fietsers wisten dit te bevestigen. Met lichte huivering trappen we dus de beschermde omgeving van Aqaba uit. Maar de eerste kindertjes zwaaien vriendelijk en als we door wegwerkers voor shai worden uitgenodigd, is de spanning die met een nieuw land gepaard gaat, verdwenen. Nog wat later stopt na luid getoeter een vrachtwagenchauffeur die er ook op staat thee voor ons te maken, ondertussen laat hij foto’s van zijn kind zien. Gelukkig, Jordaniërs zijn ook aardig! We verlaten de weg naar Amman en nemen de afslag naar Wadi Rum, de woestijn der woestijnen. Het late vertrek en het bergop fietsen maken dat het al weer tijd is om te stoppen en terwijl donkere wolken samenpakken, zetten we in opnieuw een inspirerende omgeving de tent op. De volgende dag schijnt de zon al weer. We doen het lekker rustig aan, Wadi Rum is niet ver meer. Bij het Visitors Centre is direct duidelijk dat het hier beter geregeld is dan in Egypte. Een vriendelijke politieman registreert onze namen, geeft informatie over het natuurpark en stuurt ons door naar het museum en de filmzaal over het gebied. Niet gek. Meteen is ook duidelijk dat een nacht niet voldoende is, morgen plannen we als hikedag. Fietsen is hier redelijk onmogelijk. (Op de achtergrond de Seven Pillars of Wisdom, zou het helpen?)

23/02/2009 Wadi Rum

’Het is tijd om op te staan. Het is nu 4 uur en 45 minu...’ De mevrouw in de telefoon kan nauwelijks uitpraten, het hanengekraai dat een uur geleden begon heeft ons al lang gewekt. Alleen de kou houdt ons nog even in de tent. Als een kwartier later het tussen de bergen echoënde gezang van de muezzin klinkt alsof hij de oproep tot gebed rechtstreeks in onze slaapzak doet, trekken we toch maar de wandelschoenen aan. Terwijl het plaatsje Rum nog rust, hopen wij tussen en over de Rakhabat Canyon naar de andere kant te komen waar de rode zandduinen liggen. Hoe hoger we komen, hoe minder duidelijk de te nemen route. We zoeken naar steenmannetjes, kleine torentjes van stenen die de weg wijzen. Na een laatste blik op het dorp ver beneden ons heeft de Canyon ons omsloten. Het gesteente heeft hier niet langer de door de wind geërodeerde gladde, bolle vormen, het heeft hier meer weg van roestbruine druipkaarsen. De combinatie met het huilen van de wind door kieren en gaten, geeft een soort spookhuis gevoel. Gefascineerd door de artistieke vormen vergeten we te letten op steenmannetjes en plotseling sta ik tegen een wand geklemd. Mijn voeten op twee smalle randjes en achter me een afgrond. Mijn benen trillen, een straaltje zweet loopt over mijn rug. Niet naar beneden kijken, gewoon de stap naar de overliggende wand maken. Hoewel mijn rechterbeen en arm er al zijn, durf ik mijn gewicht niet te verplaatsen. Pfff even terug op adem komen. Valentijn ziet mijn gestuntel en komt terug om een steuntje in de rug te bieden, dan lukt het wel. In het hart van de canyon treffen we een soort oase aan. Overal rood zand, afkomstig van het gebergte, en kleine stekelige plantjes. Ook de steenmannen zijn terug. De rotsen wijken iets uiteen en bieden een uitkijk op de andere kant. Sprakeloos zien we neer op het landschap dat zich tot de horizon uitstrekt. Met al onze zintuigen proberen we het op te nemen, maar het is te groots. We dalen af en voelen de zandduin onder ons verstuiven. Een mooie plek voor een picknick. Wadi Rum is sinds 1998 een beschermd natuurgebied dat zich over 720 km2 uitstrekt. Veertig bedoeienenfamilies hebben hier nog steeds hun huis, hun kamelen vervangen door jeeps. Ondersteboven van hoe mooi de wereld kan zijn, lopen we terug naar Rum.

24/02/2009 Wadi Rum – Wadi Musa (Petra)

Afstand: 120 kilometer

Valentijn is al voor het galmen van de moskee wakker en maakt koffie en ontbijt, zodat we rond half 7 uit Wadi Rum wegtrappen. Het voornemen is 50 kilometer te fietsen, maar het gaat bergaf en het is windstil. En terwijl het bizarre landschap voorbij rolt, voelen we ons heerlijk. Om elf uur hebben we onze streefkilometers al gehaald, maar aan stoppen denken we nog niet. Wel is het behoorlijk pittig geworden. Sinds we terug op de weg naar Amman zijn, is het eigenlijk continu stijgen. Na een lange klim komen we hijgend bij een Road Control aan en worden uitgenodigd in het kantoor van de hoofdofficier voor een kopje shai. Hij vertelt dat er die nacht twee Spaanse fietsers geslapen hebben, en dat zij dezelfde route als wij fietsen. In Rum hadden we ook al over hen gehoord, hopelijk komen we ze in Petra tegen. Niet veel later nemen we de afslag naar Wadi Musa en stoppen op deze haast verlaten weg voor lunch. Een herder vraagt om brood en water en we zijn blij dat wij nu eens de gevende partij kunnen zijn. Het klimmen en dalen volgt nu sneller op elkaar met continu indrukwekkende uitzichten. Steeds meer voelen we ons in het land van de bijbel, de dorre droge grond met hier en daar een olijfboom, spelende kinderen langs de kant van de weg. Inmiddels hebben we onze zinnen toch op Wadi Musa gezet. In een laatste dorpje horen we dat het nog 15 kilometer is en direct daarna begint de langverwachte afdaling. Met snelheden van over de 60 km per uur suizen we na 1500 hoogtemeters richting hotelletje met douche.
In het restaurantje waar we ´s avonds een rijstmaaltijd nuttigen, komen twee Spanjaarden binnen. Jawel, de fietsers... Zij weten een alternatieve route naar Petra en we spreken af morgen met ze mee te gaan.

25 en 26/02/2009 Petra

Het doffe geluid van hoeven klinkt achter ons. Als we omkijken, zien we een tafereel dat zich direct op ons netvlies brandt. Tegen het decor van rotsen met daarin uitgehouwen holen naderen twee ezeltjes. Ze dragen een kleurrijk gezinnetje naar hun werk. Vader, moeder en hun twee dochters zijn onderweg naar Petra om daar de toeristen van souvenirs te voorzien. Nog niet zo heel lang geleden, leefden de bedoeïenen in deze geheime stad tot de regering hen naar een nieuwbouwdorp verbande. We beloven straks thee bij ze te komen drinken. Druk pratend vervolgen ze hun pad, wij doen hetzelfde. Vanochtend in alle vroegte zijn we als een soort Indiana Jones (een van de films is hier opgenomen) een minder bekend pad omhoog geklommen. Met als beloning een heel speciale blik op de Treasure, de ruim 2000 jaar geleden door de Nabataeans uitgehouwen tombe voor koning Aretas III. Terwijl we neerkijken op het 43 meter hoge kunstwerk bakken we de meegebrachte eitjes op ons brandertje. Opnieuw een magisch moment... Onze weg naar beneden brengt nog meer mooie uitzichten, waaronder die op het theater, en zelfs een ontmoeting met een grote hagedis. Helaas niet de blauwe, waar Petra ook om bekend staat. We drinken het beloofde kopje thee en zien hoe moeder Fatma dankbaar gebruik maakt van de schattige koppies van Leila en haar zusje.

Stenen, die werkelijk overal te vinden zijn, gaan als zoete broodjes over de toonbank in ruil voor dinars, snoep of pennen. Petra was de hoofdstad van de Nabataeans. Arabieren die hun welvaart dankten aan het heffen van belasting op de handelskaravanen die wierook en kruiden van Zuid-Arabie naar Griekenland en Rome transporteerden. In haar hoogtijdagen leefden 30.000 mensen binnen deze uitgestrekte rozerode stad waarin de bizarre vormen van de natuur zo tot haar recht komen. Voor de monastery moeten we opnieuw klimmen. Het heeft dezelfde structuur als de Treasure, maar dan nog een tikje groter, en dankt haar naam aan de tijd dat de christenen de stad bewoonden. De hoogte, of is het inmiddels de vermoeidheid, geeft ons allerlei spirituele gedachtes ;-) Voor we weer op huis aan gaan, naderen we de Treasure via de siq. Een 1,2 kilometer lange canyon die de Nabataeans gebruikte als overgang van de gewone wereld...naar hun heilige stad.

27/02/ t/m 02/03/2009 Wadi Musa

Afstand: 45 kilometer

Zojuist in alle vroegte de karren en fietsen de twee trappen van het hotel weer afgesjouwd. Maar wat is het ineens grijs en koud buiten. Op het moment dat we de kar aan de fiets monteren, begint het onwijs hard te regenen. Mooi dat wij niet gaan fietsen! We hebben nog genoeg te doen om de workshops voor Libanon voor te bereiden en maken dankbaar gebruik van de geboden gelegenheid. Alleen beetje jammer dat nergens in het ‘hotel’ een warm plekje te vinden is, zelfs de douche is koud. Met al onze kleren aan liggen we met afgestorven vingers van de kou onder meerdere dekens te werken, drie dagen lang. De eigenaar van het hotel biedt ons een baan aan. Het is nog steeds koud, maar we moeten verder. Met stijve stramme spieren beginnen we de steile klim uit het dal van Wadi Musa. Binnen vijf minuten piepen, hijgen en zweten we als bejaarde paarden. Ook ontdekken we dat de regen uit het dal een paar meter hoger veranderd is in sneeuw. Ineens zijn we omgeven door een wit landschap... en dat terwijl wij na al die zon dachten (hoopten) dat dat nooooit meer anders zou zijn. Blijkbaar zien we er erg aandoenlijk uit, want na net een uur fietsen (en met 4 kilometer op de teller), stopt een Koeweitenaar met busje. ‘Hij is onderweg naar Amman en of we een lift willen...’ Ha, daar hoeven we geen twee seconden over na te denken. Lekker warm in de auto vertelt hij over zijn vroegere leven in Koeweit, de situatie in Irak, zijn medeleven voor de Palestijnen, zijn afgrijzen voor Bush en zijn twee vrouwen en zes kinderen in Amman. Hoewel de verleiding aanwezig is om maar helemaal mee te rijden naar Amman, vragen we hem toch maar ons na 100 kilometer te droppen. Van de vlakke Desert Highway klimmen we dertig kilometer omhoog naar de Kings Highway. In het plaatsje Karak, dat bekendstaat om een imposant kruisvaarderskasteel brengen we de nacht door. Maar niet voordat we nog een te bizarre onfietsbare klim omhoog bedwingen (zelfs lopend nauwelijks te doen)... en die belonen met heerlijke broodjes felafel en shwarma.  

03/03/2009 Karak – Dode Zee

Afstand: 84 kilometer

De gaskachel heeft ons allebei van hoofdpijn voorzien, maar het was wel warm vannacht!! Vandaag wordt een feestdag. De Dode Zee ligt namelijk 400 meter onder zeeniveau en wij bevinden ons nu nog op zo’n 1300 meter hoogte. En dat het daar beneden een stuk warmer is, vinden we ook niet erg! Bij een wegwerkershuisje krijgen we opnieuw een kopje shai aangeboden. We mogen zelfs blijven slapen, maar 11.00 uur is een beetje vroeg om daar al over na te denken. De weg naar beneden lonkt. De vele haarspeldbochten vragen om verkrampte vingers rond de remmen, maar met zicht op die o zo zoute zee beneden ons, voelen we ons ‘king en queen of the road’. Aanbeland op het laagste punt van de aarde verbazen we ons over hoe groen het hier is. De vele aanwezige hotsprings zorgen voor een vruchtbaar gebied. De Palestijnse vluchtelingenkampen trekken ook de aandacht. Tragisch hoe grote gezinnen hier noodgedwongen moeten leven. We denken in natuurpark Wadi Mujib te overnachten. Deze canyon loopt met watervallen en stroompjes dwars door Jordanië als onderdeel van de Great Rift Valley. De man in het visitor centre is echter zo chagrijnig dat we besluiten door te fietsen. Een truck komt naast ons rijden en we worden in het Nederlands aangesproken. Patrick, Annemarie en hondje Obi zijn met hun zelfgebouwde camper na twintig maanden Afrika onderweg naar huis. Enorm cool! Ze hebben als plan bij Amman Beach de nacht door te brengen en of we willen aanhaken. Ik vind het even spannend, maar als we met 45 kilometer per uur heuvel op gaan, is het ook erg kicken. ´s avonds delen we aan hun keukentafel onze reisverhalen met elkaar. Gezellig!

4 t/m 6/03/2009 Dode Zee – Amman

Afstand: 68 kilometer

De zon beschijnt het vlakke oppervlak van de Dode Zee. Duidelijk zichtbaar ligt Israël aan de overkant. Aan de ontbijttafel verrassen Annemarie en Patrick ons met een bruine boterham met kaas, wij hen met Euroshopper peperkoek. Een heerlijke luierdag volgt. Uiteraard hoort daar het drijven op het zoute water bij. Als we het water inlopen, doen we dat vooral omdat we dat toch in ieder geval ervaren moeten hebben. Maar als onze voeten de bodem losgelaten hebben en we als het ware op het wateroppervlak blijven liggen, voelen we pas echt hoe bizar dit is. Met het ondergaan van de zon steken we de bbq en het kampvuur aan. Wat een heerlijk vakantiegevoel. Op het moment dat we Jordanië binnenreden, zagen we vooral op tegen de klim van de Dode Zee naar Amman. Over 15 kilometer maak je daar 1300 hoogtemeters. En of dat al niet erg genoeg is, vertelden andere fietsers over de grote hoeveelheid vliegen die het nog net een beetje erger maken. Nu staan we voor deze helse dag en nodigt het Nederlandse stel ons uit om aan te haken. Valsspelen of niet, wij grijpen intens dankbaar de spanbandjes achter de truck vast. Na twee uur stijgen, kijken we uit over de hoofdstad van Jordanië. We nemen afscheid en stoppen om boodschappen te doen. Als we met volle tassen terugkomen bij onze fietsen, hebben tientallen mannen net daarachter hun gebedskleedjes uitgerold om in opperste concentratie Allah te aanbidden. Het is immers vrijdag en gebedsdag.

07 t/m 09/03/2009 Amman – Damascus (Syrië)

Afstand Amman – Jerash: 45 kilometer
Afstand Jerash – Der’a: 60?
Afstand Der’a – Damascus: 112 kilometer

Na een middag met afdaalrecords (Vaal: 86 km/h, Yvonne: 73 km/h) vragen we de eigenaar van een plantenkwekerij of we op zijn grond mogen kamperen. Eerst gaat hij akkoord en wijst hij ons een plekje in een van de kassen. We hebben nog net onze matjes niet uitgerold of hij bedenkt zich. Door een blaffende hond na te doen, maakt hij duidelijk dat het gevaar op bijtende honden véél te groot is. En voor we het doorhebben, staan onze spullen in een pickup en rijden we richting zijn huis. Een enorm groot huis dat uitkijkt over de heuvels en olijfbomen van Jerash. We worden aan het gezin voorgesteld: zijn vrouw, drie zonen van 13, 16 en 18 en zijn twee geestelijk gehandicapte dochters van 19 en 20 jaar. Alleen de oudste zoon spreekt een paar woorden Engels, maar er is niet veel nodig om door te hebben hoe welkom we zijn. We kunnen douchen, een riant bed wordt opgemaakt en we krijgen een uitgebreide Jordaanse maaltijd voorgeschoteld. 
Het is een verademing dat als we met z’n allen een plekje op de grond uitzoeken om goed bij de verschillende hapjes te kunnen, vrouw en dochters ook aanschuiven. De ondeugende pretogen van de vrouw des huizes en de manier waarop met elkaar wordt omgegaan, vertellen dat hier een basis van gelijkheid heerst.
Voor later op de avond is een jong echtpaar uitgenodigd dat beter Engels spreekt, zodat we toch nog een beetje met elkaar kunnen communiceren. Ze maken zich druk over hoe wij over de islam denken. ‘Ze begrijpen niet waarom in Denemarken een cartoon circuleert die hun profeet belachelijk maakt. Zij koesteren warme gevoelens voor alle mensen, Nederlanders, Denen, Amerikanen. Waarom is dat andersom niet zo?’ En ja, als ik hun warmte en gastvrijheid voel, die we tot nu toe bijna overal in de Arabische wereld ervaren hebben, kan ik de overtuiging van een Wilders of De Winter nog minder goed begrijpen. In naam van de Islam gebeuren verschrikkelijke dingen, maar vind je extremiteiten niet binnen iedere groepering? Om het gezin niet verder te belasten, zeggen we dat we de volgende ochtend vroeg vertrekken. Hadden we beter niet kunnen doen, want om 6.00 uur staat op het dakterras een compleet ontbijt klaar met iedereen daar verwachtingsvol omheen.

Over Jordanië
Taal:   Arabisch
Hoofdstad:   Amman
Regeringsvorm: Koninkrijk
Religie:  Soennisme (92%)
Munteenheid: Jordaanse dinar (JD)
Oppervlakte:  89.342 km2
Inwoners:  6,2 miljoen (2008)

Fietsstatistieken
Aantal KM: ??
KM/dag: ??

Fietsen in Jordanië
Bijna overal waar wij kwamen was het flink klimmen en dalen. Variërend van 1500 meter tot -400 meter bij de Dode Zee. Uitzondering was de desert Highway, maar die was saai.