<<< Egypte

    

<<< Jordanië

    

Libanon >>>

    

Turkije >>>

 < under construction >

9/03/2009 Der’a- Damascus

Afstand: 112 kilometer

Met enige spanning naderen we de grens met Syrië. In alle reisboeken lazen we dat uiterst moeilijk wordt gedaan over een visum en dat je die beter van tevoren kon regelen. We worden hartelijk ontvangen en na het invullen van wat papierwerk en het betalen van de visumkosten, rijden we de laatste controlepost voorbij. We kunnen het niet geloven, ging het zo gemakkelijk? In het eerste Syrische dorp dat we passeren, houdt een man ons aan. Hij is eigenaar van een gebakszaak en staat erop dat we koffie met gebak bij hem nuttigen. Net zoveel als we willen. Ik waan me in paradise! In de hoop dat regen uitblijft, leggen we onze matjes in een afvoerbuis. Vlakbij de weg, maar toch goed afgeschermd. Bijna euforisch koken we ons maal. Alleen de enorme rat die ‘s nachts vlak me langs loopt, had van mij niet gehoeven :-) De 100 kilometer naar Damascus lijken een peulenschil over de vlakke, bijna Nederlands aandoende weg richting noorden. Tot de wind weer moeilijk begint te doen. Gelukkig vanuit het westen, maar we worden meerdere keren van de fiets geblazen, wat met het langsrazende verkeer op deze snelweg voor wat spannende situaties zorgt. Maar dan toch...na weer een dagje ploeteren treffen we de hoofdstad van Syrië met haar sprookjesachtige naam in het avondlicht aan. Ook de met sneeuw bedekte bergketen die ons nog met Libanon scheidt, ligt er prachtig bij...

10 t/m 12/03/2009 Damascus – Grens Libanon

Afstand: 46 kilometer

We zijn op de plek waar Adam en Eva hun verboden vrucht aten: De Hof van Eden. Dat is in ieder geval de overlevering. Wij wanen ons ook even in het paradijs: het huis waar we in Damascus slapen heeft een wasmachine!  En daarnaast een warme douche, ruime en schone kamers en een dakterras. Hier kunnen we ons helemaal Libanon-klaar maken. Hierbij mag de nargilah (ieder land heeft zijn eigen naam voor de waterpijp) niet ontbreken. Terwijl we ons ook nog aan een spelletje Tric Trac wagen, het voorbeeld van de Syriers volgend, staan plotseling de twee Spanjaarden weer voor onze neus. Grappig hoe klein de wereld kan zijn. Met z’n vieren gaan we The Umayyad moskee binnen. Maar niet voordat ik een lange jurk heb gekregen met capuchon waarmee ik mijn hoofd kan bedekken en we onze schoenen in de hand hebben genomen. Deze plaats van aanbidding werd in 706 gebouwd en diende lang als voorbeeld voor de bouw van andere moskees. Het hoofd van Johannes de Doper is hier een van de relikwieën, wat het een bedevaartsoord voor zowel moslims als christenen maakt. Met een gevoel van opwinding laten we Damascus achter ons om de laatste hindernis naar Libanon te nemen. Het stijgen valt ons alles mee en onderweg worden we nog verrast met flacons zeep en kopjes shai. Een paar kilometers voor de grens zetten we de tent op, benieuwd naar wat ons morgen te wachten staat.

        ----- van 12 maart t/m 28 april waren we in Libanon ------

28/04/2009 Al-Minie (Libanon) – Tartus (Syrie)

Afstand: 71 kilometer

‘Jullie visum is al 17 dagen verlopen!’ De Libanees wappert dreigend met onze paspoorten. We zitten in zijn kantoor voor de grens met Syrie. Dan begint hij te lachen terwijl hij nog eens thee bijschenkt. ‘Maar dat is geen probleem hoor, ik schrijf een briefje en dan kun je alsnog het land verlaten.’ Wij halen opgelucht adem, dat heeft ons toch weer wat dollars uitgespaard. Met nu al heimwee naar Libanon verwisselen we de vlag voor die van Syrie. De groene kuststreek lijkt veel welvarender en liberaler dan Damascus waar we anderhalve maand eerder waren. Ook vrouwen roepen en lachen ons toe en na de zoveelste uitnodiging stappen we toch even af. Engels is er niet bij. Maar in de paar Arabische woorden die we inmiddels kennen, kunnen we toch duidelijk maken dat we uit Nederland komen en onderweg zijn naar Aleppo. Zij stellen de bekende vragen of we getrouwd zijn en of we kinderen hebben. Ons `Inshallah’ (als God het wil) op de laatste vraag wordt ook nu met goedkeurend gelach beloond. Op het moment dat we een foto maken van een verkeersbord waarvan de betekenis ons niet geheel duidelijk is, passeert een groep kleurrijke dames ons. Ze zijn vanuit hun tentenkamp onderweg naar de vruchtbare akkers om te oogsten. De vrijheid van het fietsen voelt als bijna tastbaar. In de badplaats Tartus vertelt de medewerker van een koffieshop dat hij zelf altijd veel gereisd heeft, en dat er niets beters is dan dat: Met de liefde van je leven de wereld ontdekken. We kunnen het niet meer eens zijn met hem.

29/04 t/m 01/05/2009

Tartus – Lattakia: 88 kilometer
Lattakia – Anada: 92 kilometer
Anada – Aleppo: 87 kilometer

We houden onze adem in. Tien meter verder zien we tussen de bomen door een vrouw een sinaasappel van de grond rapen. Bijna onmogelijk dat ze ons niet gespot heeft. Maar ze loopt door. We hebben net de tent in een sinaasappelboomgaard opgezet en we kunnen ons voorstellen dat de eigenaar dat een minder goed idee vindt. De volgende dag pakken we ons boeltje dus maar in alle vroegte bij elkaar. De zee hebben we de rug toegekeerd en het Ansariyya gebergte ligt voor ons. In de laatste grote stad lukte het niet om te pinnen, waardoor we het de komende drie dagen zonder Syrisch geld moeten doen. Het lijkt ook niet nodig. De eerste mensen die we tegenkomen bieden een voor onze ogen gebakken brood met kaas aan. Later schuiven we aan voor koffie en na een lange, lange klim krijgen we, terwijl het zweet uit alle porien gutst, een hemels brood voorgeschoteld. En nog een, omdat we er zo van uit ons dak gaan. De gastvrijheid van de mensen blijft betoverend en eten was zelden zo lekker. Dit in combinatie met de prachtige uitzichten en de perfecte termperatuur geeft zoveel energie dat we niet moe lijken te worden. Terwijl het toch continu omhoog gaat. We passeren de rivieren, dennenbossen en meertjes met een maximale snelheid van 7 kilometer per uur. Tijdens een lunchstop komt een man door de struiken naar ons toegelopen. Het is Kees die op de motor een rondje Middellandse Zee doet. De Nederlandse vlag deed hem toch even in de remmen knijpen. Na een lekker lange afdaling inclusief wind mee komen we in Aleppo aan, na Damascus de grootste stad van Syrie. Een gang skaters begeleidt ons naar een goedkoop hotelletje, waar douchen en de was doen de prioriteiten zijn...

02/05/2009 Aleppo

De straatjes zijn smaller dan smal, daglicht geeft hier en daar net dat beetje extra sfeer maar wordt op de meeste plekken buiten gehouden. Vrouwen in abeyya?s slaan etenswaren in, een grote kar met nieuwe voorraad probeert zich langs de winkelende mensen te manoeuvreren, het knetterende geluid van een brommer weerkaatst tegen de muren. We bevinden ons in de souq van Aleppo, een hele belevenis. Aleppo was een belangrijke stad op de Zijderoute door haar strategische ligging tussen de Eufraat en de Middellandse Zee. Vooral in het oude centrum wanen we ons even terug in de tijd. Ondertussen probeer ik me Iran-proof te maken: door een hoofddoek en wijd zittende kleding aan te schaffen. Zolang lichaamsvormen verborgen blijven is het ok. Aan het eind van de dag heb ik de meest lelijke fietsoutfit ooit. Dus dat moet goed komen. Als we buiten de poorten van de souq komen, nodigt een schoenmaker ons uit voor thee. We mogen zelfs bij hem thuis slapen. Maar de hotelkamer versierd met de drogende inhoud van de karren wacht op onze terugkomst.

04 en 05/05/2009 Aleppo – Jarablos

Aleppo – Al-Bab: 37 kilometer
Al-Bab – Jarablos: 101 kilometer

Het waait stevig en de donkere wolken hebben plaatsgemaakt voor een lucht die onheil voorspelt. De horizon is geelrood tot donkerpaars van kleur, waardoor het landschap tegelijkertijd bedreigend als fascinerend aandoet. En dan volgen de druppels. Dikke vette druppels, met meer zand dan water. Het verklaart meteen de bizarre kleur van de lucht. De harde wind heeft de helft van de woestijn meegenomen en stort dat nu uit over onze fietsen. We rijden in noordoostelijke richting naar de grens met Turkije, nadat we in Aleppo de Syrische gastvrijheid nog even gedemonstreerd kregen. Terwijl we onze route bepaalden en wat boodschappen deden, kregen we broodjes, snoepjes, nootjes, een diner en een slaapplek aangeboden, allemaal van verschillende mensen... Maar we zijn liever met z?n tweeen. Ergens in de berm zetten we de tent op en met gezell?g t?kkende regen kijken we Titanic tot de accu van de laptop leeg is. De volgende dag begin ik met een lekke band, de eerste sinds Europa. Met gemiddeld 35 kilometer per uur (de wind van gister is 180 graden gedraaid) fietsen we door weer een veranderde omgeving. De huizen zijn laag en van gepleisterd steen. De hartelijke vrouwen hebben henna-achtige tekeningen in het gezicht en ze dragen kleurrijke rokken met blouses, dus niet de zwarte allesverhullende jurken die we in de steden zagen. Via een landweg rijden we voor mijn gevoel een schilderij van Van Gogh binnen. Akkers liggen goudgeel tegen de heuvels aan. Graan ruist in de wind. Verhoogde stenen kanalen zorgen voor bewatering en boeren bewerken het land. Plotseling staan we bij de grens. Syrie mogen we nog wel uit, maar Turkije niet meer binnen. Het is 17.00 uur geweest. We vragen of we ergens kunnen kamperen, maar dat gaat er bij de grenswachters niet in. Slapen moeten we in een hotel en geld is geen probleem, zij betalen...