<<< Nederland

<<< Europa

Egypte >>>

Jordanië >>>

 < under construction >

Tijd: 5 t/m 15 december

Totale afstand: 321 kilometer

4/12/2008 Civitavecchia – Tunis (Tu)

Afgelegde afstand:
Gefietste afstand: 14 kilometer

Met fiets en al staan we in de rij met voetgangers voor de paspoort- en bagagecontrole. Het schiet niet op. Opnieuw gaat de deur open om een nieuwe lading passagiers door te laten. Een slimmerik probeert ergens vooraan in de rij in te voegen en roept daarmee de verontwaardiging van de man naast ons over zich af. De hele rij stort zich met veel misbaar in de discussie die op een handgemeen lijkt uit te lopen tot een beveiliger ingrijpt die de voordringer naar achteren dirigeert. Dit alles verloopt in de harde onverstaanbare klanken van het Arabisch. Welkom in Tunesie!
Prettige ontdekking is dat losgekoppelde fietskarren gewoon op de lopende band van de bagagescan passen. We hoeven niet alles open te maken en uit te pakken. Eenmaal buiten heeft donkerte al weer lang en breed haar intrede gedaan. Het is wennen aan de mensen die ons vol overtuiging in taxi’s en hotels proberen te praten, en heel even twijfelen we. We hebben immers nog geen slaapplek... maar dan vermannen we ons en stappen op de fiets. Tunis staat duidelijk op de borden aangegeven, de andere weggebruikers houden prima rekening met ons en het voelt als een koele zomeravond. In het Ville Nouvelle van Tunis hebben we meteen een hoop aanspraak en een tip voor een goedkoop hotel te pakken.

5/12/2008 Tunis

De medina die er gisteravond verlaten en licht bedreigend bij lag, is nu een bruisend geheel. Het is het oude stadscentrum van Tunis, gesticht door de Arabieren in de 7de n. Chr., en bestaat uit een doolhof van smalle steegjes afgeladen met koopwaar, monumenten en paleisachtige gebouwen. Het is onmiddellijk duidelijk waarom dit op de Unesco-lijst van Werelderfgoederen staat. De medina ontvangt ons met een wat opdringerige Tunesiër die het als taak op zich heeft genomen ons naar een uniek Berbers festival te leiden. Later lezen we in de Lonely Planet waarom het goed was dat we niet op zijn ‘uitnodiging’ zijn ingegaan.    

6/12/2008 Tunis – Azmour

Afstand: 122 kilometer

“Heej Valk!” Klinkt het in het donker. We fietsen over een verlaten weg. Aan de ene kant bossen en aan de andere kant waarschijnlijk akkers, maar er is geen licht om dat te bevestigen. In mijn hand heb ik de Dazer stevig vast, een man op een scootertje waarschuwde ons voor honden langs dit pad.  Maar zojuist stopte er een taxi en worden we allerhartelijkst begroet. Meneer Kadhi, werkt al bijna veertig jaar in Nederland waarvan tien bij Corry en Tjomme, vond het veel te lang duren en is ons tegemoet gereden om ons naar zijn dorp Azmour te begeleiden. We hebben er 120 kilometer op zitten en van bijna elke seconde genoten. Wat een heerlijk land om te fietsen. De temperatuur is ideaal, de weg betrekkelijk vlak (behalve als we de Jebel Sidi door moeten is het even stijgen), het land erg groen en de mensen zo ontzettend vriendelijk. Er wordt veel getoeterd, gelachen gezwaaid en geroepen. Een paar keer stoppen er mensen om foto’s van ons te maken en krijgen we fruit in onze handen gedrukt, ‘voor de vitaminen!’ Als de zon ondergaat, bevinden we ons op het hoogste punt in de heuvels. In het westen glinstert de zee, terwijl het warme licht de groene akkers nog uitnodigender maakt. Een kudde schapen, gehoed door twee jongens, graast langs de kant van de weg. En op dat moment roept de muezzin de gelovigen op naar de moskee te komen. Het raakt ons diep van binnen.

8/12/2008 Azmour

Als twee kleine kinderen gluren we door een kier van de poort van het huis van Kadhi. Vijftig meter verderop staan de buren op de onverharde weg. Zou het ongepast zijn om te kijken bij de rituele slachting van hun schaap? Vandaag en morgen vieren de moslims het offerfeest. Hiermee herdenken ze de dag dat Abraham in een visioen de opdracht kreeg zijn zoon Ismael te offeren. Op het moment dat hij dit daadwerkelijk wil doen, verschijnt een engel. Deze zegt hem niet zijn zoon maar een ram te offeren. Iedere moslim die het kan betalen (een klein schaap kost 250 dinar, zo’n 150 euro, een maandloon is 300 dinar) koopt een schaap. Na het ochtendgebed wordt deze geslacht, en een kwart staat men af aan de moskee voor de mensen die het niet kunnen betalen. Daarna duiken de dames de keuken in. Alles maar dan ook alles van het beest wordt gebruikt om de langskomende familie van een maaltijd te kunnen voorzien. Zodra Kadhi’s buren ons zien, roepen ze ons erbij. Twee schapen hebben hun lot inmiddels aanvaard, de laatste staat met rode strikjes in zijn vacht te wachten. Een meisje van een jaar of drie geeft hem kleine aaitjes over zijn kop. Het hele gezin gaat nog op de foto met hun schaap en dan gaat het mes erin. Een akelig gezicht, maar in twee seconden is het gebeurd. Het dier kan er nauwelijks iets van gemerkt hebben. En terwijl het bloed over het pad stroomt, spelen de kinderen vrolijk verder. Op de binnenplaats heeft Kadhi de barbecue aangestoken. Zijn 93-jarige moeder en mevrouw Kadhi zijn druk in de weer met het bewerken van het schapenvlees. Omdat iedereen ons zo verwachtingsvol aankijkt, eten we een hapje mee. Dan is het tijd voor een bezoekje aan het gezin van Kadhi’s broer. Ook hier is de gastvrijheid hartverwarmend en wordt onmiddellijk een bord vlees klaargezet. Onze hapjes worden steeds kleiner. En zo gaat het de hele dag door. We bezoeken alle broers, neven en nichten van Kadhi in het dorp en overal worden we, hoewel we elkaar nauwelijks verstaan, allerhartelijkst ontvangen. Wat een indrukwekkende ervaring!

9/12/2008 t/m 11/12/2008 Azmour

Tja, daar zit je dan...Mijn linkerhand is helemaal rood van de henna en met zwart spul zijn er allerlei tekeningen op aan gebracht. Oma Kadhi kon ons niet verder laten reizen zonder de bescherming die deze versieringen geven. Ze spreekt enkel Arabisch, heeft door henna gekleurd oranje haar en loopt met zwaar gebogen rug, in haar gerimpelde gezicht lachen haar ogen continu. En in het dorp staat ze bekend als de kruiwagen, omdat ze niet stil kan zitten en iedereen van boodschappen voorziet. De afgelopen dagen waren heel bijzonder. Kadhi heeft ons een blik in zijn leven gegeven, in het Tunesische leven, en ons de mooiste plekken van Cap Bon laten zien. Zo zwommen we in de Middellandse Zee waar bijna kokend water uit de berg van Korbous de zee instroomt, liepen we over de kantelen van een fort waarvandaan de Carthagen zich verweerde tegen de Romeinen, bezochten we de mijn die het zand van het Colosseum in Rome leverde en lieten we ons scrubben en masseren in een Hammam. Gesplitst uiteraard, mannen en vrouwen apart. En ’s avonds aan de waterpijp in het café, hoewel dat wat moeilijk lag. Want hoe liberaal Tunesië ook is, het is nog wel sterk een mannencultuur en een vrouw in een café (waar uiteraard geen alcohol geschonken wordt) is zeer ongebruikelijk. Kadhi verzon hier iets op door in de telefoonwinkel van zijn neef een pijp te bestellen die de ober samen met een Boga Minthe kwam brengen. Tijdens onze laatste avond in Azmour komen familieleden ons gedag zeggen en krijgen we telefoonnummers voor het geval we nog eens terug willen komen. Mijn handen worden in behandeling genomen terwijl Kadhi een glaasje whiskey in schenkt. “De geur van de zwarte henna doet ook nog iets heel bijzonders”, knipoogt hij ondeugend naar Valentijn.

12/12/2008 Azmour – Hammamet

Afstand: 80 kilometer

Na zo’n ‘afgeschermde’ tijd bij Kadhi thuis is het even wennen aan alle aandacht die we krijgen als we weer op de fiets zitten. Kadhi en zijn broer hebben ons de eerste vijf kilometer met de auto uitgeleide gedaan, uiteraard niet voor hij onze karren volgeladen had met zoete limoenen uit eigen tuin en andere zoetigheid. Nu staan we er alleen voor en het is meteen hard tegen de wind in ploeteren. Maar de weg vinden is geen probleem, alles staat goed aangegeven. De hele dag dreigt de regen, wat een indrukwekkende zonsondergang oplevert. Een diep paars met vuurrode stralen. In dit avondlicht doen de ezels met karren bijna sprookjesachtig aan. Het werk op de akkers zit erop en de gezinnen gaan weer op huis aan. Niet veel later arriveren wij in badplaats Hammamet. En het ongelooflijke blijkt waar, de jeugdherberg is open, heeft plaats en heeft uitzicht op zee. Voor nog geen 9 euro (6 dinar p.p.) kunnen we heerlijk slapen.

13/12/2008 Hammamet – Goulette

Afstand: 85 kilometer

We denken vandaag naar het colosseum te gaan, 200 kilometer naar het zuiden. Maar als we voor een extra nacht gaan betalen, is onze kamer al weer vergeven. Geen Romeinse oudheid voor ons vandaag. Na een kort baalmoment pakken we alles weer in en fietsen richting Tunis. De zon doet heerlijk haar best en het eerste stuk pakken we de snelweg om op te kunnen schieten. Onderweg, aangestoken door Kadhi, fantaseren we erop los ‘een stuk rots aan zee kopen en dat langzaam ontginnen tot een paradijselijke camping met huisjes’. Wie weet...  
In Goulette vinden we een betaalbaar hotel, aan zee. Nog twee daagjes Tunesië en dan ... Cairo!

14/12/2008 Goulette – Carthago

Wat is dat geluid? De grond lijkt te bewegen. Een aardbeving? Zoek dekking...wat een monsters! Zo ongeveer stel ik me het moment voor dat Romeinse boeren voor het eerst geconfronteerd worden met de olifanten van Hannibal die de Alpen over komen. Hannibal was een Carthaagse krijgsheer die de Romeinen wist te imponeren door met zijn leger op olifanten vanuit Tunesië via Spanje en Frankrijk Italië binnen te dringen. Nu staan we in het centrum van dit immense rijk: Carthago. De stad, tien kilometer ten noorden van Tunis, ademt geschiedenis.
Op de fiets bezoeken we dit openluchtmuseum. Van Tophet, waar de Carthagen hun kinderen aan de God Baal offerden (of was dit propaganda van de Romeinen?) naar de zeer ingenieuze haven. 600 jaar voor Christus bouwden deze mensen een dubbele haven. Het eerste zichtbare deel voor de handelsschepen, daarachter aan het oog ontrokken een militaire haven. Waar alle boten startklaar maar droog konden liggen. We staan versteld. Het Romeins theater, de overblijfselen van een heel Romeins dorp en het Carthaags museum volgen nog.

15/12/2008 Tunis – Cairo (Eg)

Gefietste afstand: 45 kilometer

Allebei zijn we gespannen. Valentijn voornamelijk voor het inladen van de fietsen in het vliegtuig, ik voor aankomst in Cairo. Hoe moeten we daar in hemelsnaam een hotel vinden... Waarom konden we niet gewoon een visum voor Libië krijgen, dan zou deze toestand ons bespaard zijn gebleven. Uiteraard moeten de fietsen losgekoppeld worden, en dan gaat alles op de weegschaal. Wow...wat zeulen we allemaal mee? De fietsen wegen elk 18 kg, de karren geven samen 52 kilo aan en dan hebben we de zware spullen nog in onze handbagage (3 stuks) gedaan. Een aardige beambte laat ons slechts voor 25 kg overgewicht betalen. Wij blij!