<<< Turkije 

       

<<< Iran

     

Oezbekistan >>>

(volgt later) 

      

Tajikistan >>>

(volgt later)

Vijf dagen

Race tegen de klok

53°C

26 liter drinkwater per dag

Gouden tanden zijn status
 

Menselijk kookpunt

De thermometer geeft 47 graden aan, een hete föhn blaast ons bijna achteruit en zand doet drie meter hoog een dansje. Wat doen we hier, in Turkmenistan? In 5 dagen tijd 550 kilometer afleggen, was het idee. De paranoie Turkmeense regering geeft namelijk geen toeristenvisa uit, waardoor we op een 5-daags transitvisa van Iran naar Uzbekistan moeten fietsen. Waanzin blijkt nu. Ons hoofd dat nog bruist van alle in Teheran opgedane indrukken en emoties, wordt nu naar een kookpunt gebracht. In een soort trance bewegen onze benen, de teller op 7 km/h brengend. Het landschap is droog en kaal, menselijk leven ontbreekt. We maken ons zorgen over water en brood. De stenen overkapping in de verte voelt als een oase: schaduw en even het gebulder van de wind uit onze oren. Zonder te praten storten we ons ter aarde om in een rusteloze slaap weg te zakken.

‘Ahum...’ Ik knipper met mijn ogen. Tussen mijn wimpers door zie ik een vrouw in een prachtig getailleerde paarse jurk. In haar handen een groot rond brood, komkommer en tomaat, waarvan ze wil dat ik het aan pak. Bezorgd kijkt ze naar onze oververhitte wangen en wijst in de verte. ‘Kom, çai.’ Dan pas worden we de huizen gewaar en dankbaar volgen we deze engel naar haar dorp. Na een uitgebreide lunch en handenschudden met de hele familie wordt iedereen uit de kamer weggejaagd. Kussens en een blower komen tevoorschijn, de tv gaat uit en de deur dicht. Wij moeten slapen! Energie om te protesteren ontbreekt en dus geven we ons helemaal over aan deze menselijke warmte. 

29/06/2009

Afstand: 130 kilometer

‘Only the insane or deeply unfortunate find themselves in Turkmenistan in July and August.’ Onze reisgids windt er geen doekjes om. Hoewel we grote gelovers zijn in het ‘Gek zijn is gezond’ (liedje van Stef Bos), betwijfelen we hoe gezond gekzijn in dit geval is. En dus maken we een nieuw plan. Uitslapen gaat in de ban en ook treuzelen is er niet meer bij. De wekker gaat om 3.30 uur, koffiezetten, inpakken en wegwezen. Het moment van opstaan is even doorbijten, maar daarna is het heerlijk: 27 graden en geen wind.

 

De opkomende zon krijgen we er als cadeautje bij. Met het warmer worden, steekt de tegenwind weer op. We fantaseren over ijskoud drinken en een zwembad met blauwe vulling. Plotseling is er wat koelte in de lucht. De oorzaak is de terugkeer van water in het landschap met bijhorend groen én bebouwing waardoor het kwik vandaag niet boven de 42 graden komt. Onze eerste wens gaat in vervulling, voor 14.000 Manats (1 dollar)  schaffen we gekoelde cola aan. En als het tijd is voor de siesta staan we tot onze verbazing voor een brede rivier, waar de lokale bevolking vrolijk in rond dobbert. Wij passen ons heel snel aan! Heel voorzichtig durven we te denken aan dat het misschien toch mogelijk is om Turkmenistan fietsend te doorkruisen. Als we nog drie van zulke dagen kunnen maken... En al hadden we na zonsondergang nog energie gehad voor een goed gesprek in de koele avondlucht, hordes bloeddorstige muggen jagen ons de tent in. 

30/06/2009

Afstand: 145 kilometer

Terwijl ik drie maanden geleden niet eens wist waar Turkmenistan ligt, dreunt de man met de gouden tanden achter elkaar de namen van al onze voetballers op. Van der Vaart, Van Basten, Van der Sar en natuurlijk Van Nistelrooij. Heerlijk hoe voetbal, zonder elkaars taal te spreken, steeds opnieuw gesprekken mogelijk maakt. De man wordt er zo blij van dat hij ons cola en ijs voorzet. 

 

We zijn in Mary, de eerste grote stad op onze route, aangekomen. Hier maken we kennis met de grootheidswaanzin van de in 2006 overleden president Niyazov. Tijdens het sovjetregiem was hij Secretaris Generaal van de communistische partij Turkmenistan, na de onafhankelijkheid in 1991 werd hij president. Nu kon hij eindelijk uiting geven aan zijn zelfverheerlijking. Waar mogelijk verrezen gouden standbeelden en het door hem geschreven Ruhnama (Boek van de ziel) werd verplichte kost voor alle inwoners.

Met onderdrukking leek hij ook geen moeite te hebben. Meerdere journalisten zijn dood in de gevangenis teruggevonden. Het komende stuk zal woestijn ons weer begeleiden en met een drankverbruik van 26 liter per dag willen we geen enkel risico lopen zonder te komen zitten. Op de markt slaan we dus nog even grondig in. Tussen het laatste groen brengen we de nacht door.

01 en 02/07/2009

Afstand: 134 kilometer
Afstand: 100 kilometer

Schaduw...is er dan echt helemaal nergens schaduw? De marathon tegen de wind in van afgelopen dagen begint zijn tol te eisen, maar even rusten uit de zon is er niet bij.

Direct bij het opstaan zijn mijn benen al als van lood. Mijn rug en knie zijn licht overbelast en mijn gedachtes zijn alleen maar bij de afgelegde hoeveelheid kilometers en hoe lang we nog moeten. En dan voel ik een hand in mijn rug...  we gaan direct 2 km/h harder. Het volgende uur duwt Valentijn mij richting Uzbekistan. Wat is het toch heerlijk om dit als team te doen! De wind is terug en we ploeteren verder langs zandduinen en doornstruiken. Langzaam raken we door ons eten en water heen. De thermometer geeft 53 (!) graden aan. Tijd voor siesta, maar het ontbreken van schaduw dwingt ons door te gaan. Dan laat ook de weg ons in de steek door over te gaan in offroad. De hitte heeft het asfalt doen smelten en plakt vast aan onze banden. Neeeeeee, dit is niet leuk! De bouwvakkers weten niet wat hun overkomt als we hun bouwkeet binnenstormen. Schaduw! Met een glimlach bieden ze ons thee en een bed aan. Het tij is gekeerd. Na de nodige rust vinden we vijf kilometer verderop een café waar we water en brood inslaan en ons moraal wordt gevoed met de wetenschap dat de kans bijzonder groot is dat we het halen. De aangeboden lift van de vrachtwagenchauffeur die we in Iran ontmoetten, slaan we dan ook af. Eerder dan verwacht zien we de volgende dag de industrie van Turkmenabat, na Ashgabat de grootste stad van Turkmenistan, liggen. Hier denken we de grens over te gaan. In alle vroegte besteden we onze laatste Manats op de bazaar om vervolgens te horen dat het nog 45 kilometer is... Maar de kleurrijke vrouwen en de gulle mannen, maken de dip niet al te groot. Want: We did it! Ongewoon vroeg in de avond, half zes, kunnen we de haringen in Uzbeekse grond slaan.